Life is what happens when I'm making other plans

Nowe?

2012-01-10T11:04:00.001+01:00

Chyba jednak nie do końca zamierzam zniknąc, lub zamieszkać na Phuket, skoro na pytanie - "chcesz stojak na wino/ na dwadziescia pięć butelek?" odpowiadam automatycznie "TAK!"

powrót do przeszłości

2011-12-11T15:45:00.002+01:00

I lost my iPhone. Nie myślałam, ze mogę to odchorować na poziomie komórkowym. Nagle okazało się, że ("nagle", tak wiem, wiem) jestem uzależniona od stałego przekazu danych, od wrażenia being connected do the whole wold. Moja emocjonalna przyssaweczka utrzymująca mnie smsowym streamingiem w kilkunastu różnych dyskusjach naraz - poszła sobie gdzieś. Mam irracjonalne poczucie, że to tylko nauczka - tu smętnie spogladam na starą Nokię, którą wybral Michał, stąd jej parszywy wiśniowy kolorek i brak dotykowości - i że moja zabaweczka wróci, jak będę grzeczna i będę wiedziała jak się z nią obchodzić. I nadal niczego nie backupuje, nie przpisuję, nie archiwizuję.

Glupia Aga. Od jutra, obiecuję.

Ten blog karmi się sam

2011-11-17T09:21:00.002+01:00

Natrafiam na niego w opowiesciach nieznajomych, od czasu do czasu domaga się uwagi podsyłając mi komentarze do wpisow sprzed trzech lat. Komu sie chce to czytać? I pisac komentarze poprawiajace błędy ortograficzne? :))))) I am begging you.

A mimo to, te szturchniecia i szpileczki dzialają: zaczynam tęsknić. I tyle.

Minutki

2011-05-18T23:38:00.002+02:00

Że jak ktoś dzwoni i pyta co słychać to się okazuje że jestem tu i teraz i nie ma we mnie nic z efektu wow. Ale czasem, jak spojrzę znad ekranu na okno widzę za szybą na 6 piętrze na tle superniebieskiego nieba i wielkiej przestrzeni owada. Ma takie małe skrzydełka, że nie potrafię sobie wyobrazić jak się tu dostał i ile razy nimi musiał machnąć.

A krewetki maja serce w głowie.

Ja bym się go chyba chciała z głowy pozbyć.

PIT

2011-04-26T21:48:00.002+02:00

Zapominam o tym, jak zapominam o innych rzeczach z pogranicza jawy i snu, które mi się przydarzają (a przecież to po prostu nauka z poziomu podstawówki): kiedy szybkim ruchem rozklejam podłużne koperty z pitami, pomiędzy warstwami kleju pojawia się mocno fioletowe światło. Taki ultrafiolet, choć strasznie bym chciała tego słowa uniknąć, bo to raczej świetlna pieczątka (jakby to nie było manieryczne), z gatunku tych, które pamiętamy z dzieciństwa... I przy następnej kopercie następna , nieregularna linia światełka. Przyjemność, której nie można zatrzymać na dłużej.

heat

2010-11-30T16:34:00.002+01:00

mam gorączkę. szukam termometra, ale w przestrzeni pomiędzy dwoma miastami - trochę ciężko go znaleźć. Za to uczucie takie, jakby rósł mi z prawej strony czaszki - siwy włos. Znacie to?

Ten włos, ktory przebija się w wyjatkowym momencie, rośnie w parę godzin lub noc, sterczy dranatycznie i bardziej przypomina rzeżuchę niż kawalek czlowieka?

nauki chodzenia

2010-11-30T08:39:00.002+01:00

moje zycie obfituje ostatnio w kolejne nauki chodzenia. Wczoraj, kiedy tramwaj niee podjechał, ja nie mailam czapki a wiatr zacinał sniegiem polazłam przed siebie z walizką dzialajacą jak pług. Wokoło setki ludzi, ktorym jakoś tak po prosto szło się inaczej, a ja prawie płacze, bo oprócz tego, ze się złoszczę na ten śnieg, to widze, ze jakims sposobem im łatwiej. 3 sekundy po tym jak pozbyłam się walizki - śnieg zaczął byc piekny, a wiatr przyjemny. Lubie te przesunięcia.

Ten wpis to tez nauka chodzenia. Oczywiscie - już go nie lubie, bo jest pierwszy,m niezgrabny, nie spływa z palca tak, jak kiedyś...

Proste - nieproste

2010-11-30T08:32:00.000+01:00

Z gatunku: natychmiastowe przyjemności. NOWY NUMER KRYTYKI POLITYCZNEJ

2010-06-13T09:31:00.003+02:00

Po pierwsze: ruszyła mi mózg. Wyglosilam jakąś tyradę a propos tego, co Błażej Warkocki napisał o kryminałach Krajewskiego. Czy się zgadzam z Warkockim? No zgadzam się. Ale nie miał prawa napisac tak slabego tekstu, ktorego jedyną wartością - dla mnie - jest wytknięcie Krajewskiemu dyskursu neokonserwatywnego. Bo co, że autor nienawidzi kobiet i gejów. Nie autor, bohater. Krytyka w wykonaniu Warkockiego i towarzyszącej mu teoretyczki (popelnię bład patriarchalny: nie zapamietałam nazwiska) polega na wypluciu osobistego zacietrzewienia, ze Krajewski dostał Paszport Polityki i "te pornografię" bedzie mozna kupic w kiosku za 15 ziko. Dalej następuje wybiórcza masturbacja właśnym oczytaniem Warkockiego. I chyba brakiem wyobraźni.

Ten tekst bardzo spodobał się mojej matce, zmęczonej już Krajewskim i jego rozmiłowaniem w specyficznym obrazie świata i niekonsekwentnej zbrodni. I rozumiem, ze frustracja i wkurzenie na niego niektórych może oczekiwać już rozładowania, ale czemu w tak słabym stylu, bez argumentóow, jednostronnie i w zacietrzewieniu - przypomnę, w takich uczuciach pisze się blog, odezwę, felieton, a nie pseudonaukowe opracowanie, mające pretensje do bycia krytyką. Błażej Warkocki - po raz niestety kolejny - daje mi znać o swoim wykształceniu i poglądach na polityczną poprawność. Pisze tekst trochę po nic i dla nikogo, masturbując się swoim nieświętym oburzeniem, i znajomoscią prac Barańczaka. I gdyby przeciągnął tylko mocniej akcenty z dyskryminacji kobiet i homoseksualistów na dyskurs neokonserwatywny, na rozmilowanie w mieszczańskim porządku świata - jego głos byłby ciekawszy. Słusznie wskazuje tu na rozmilowanie autora do podkreślania - taniego - supermeskości swojego bohatera. Ale osadzony przez Krajewskiego w konkretnym, popartym nawet mapami i rozmaitymi historycznymi faktami/dokumentami bohater szybko wymknie się Błażejowym zarzutom. Ze nie lubi kobiet? Że nie lubi odmienców? Krajewski ma pełne prawo odpowiadać, ze tak było tam i wtedy. Ze jest świnią czytającą klasyków? Krajewski ma prawo odpowiedzieć, ze zły bohater , (nieprzeciwstawiony, jak chciałaby moja matka, komuś "dobremu) jest symbolem tamtego czasu rozkładu i braku moralności, rozkładu miasta, historii etc. A od kiedy nie można pisać książek, których bohater jest zły?

To jednak, co można spokojnie zarzucić Krajewskiemu to miłość do mieszczańskiej wizji świata, w którym bibeloty uzupełniają służący, i szlachetne gesty policjanta (kupuje prostytutce prezent pod choinkę dla dziecka) oraz posiadanie młodej żony. Do świata o pewnym porządku i normach moralnych, bynajmniej niepokrywających się z tymi, które popularne byłyby teraz. To już nawet nie jest neokonserwatyzm, to nie jest dehnelowska nostalgia, to jest brudne pragnienie życia w pewnego rodzaju porządku, w którym białemu, zwalistemu samcowi z wykształceniem i pochodzeniem - vide Krajewski - byłoby po prostu dobrze. Nie można tu już wykroczyć dalej i pisać, ze gwałciłby dziewice, zabijał odmieńców etc. Choć by się chciało. Ale nie można.

Przyjemności dalsze? Jameson o Chandlerze (refleksja pisarza nad wykreślonym zdaniem "Wysiadł z samochodu i szedł zalanym słońcem chodnikiem, dopóki cień markizy nad wejściem nie padł mu na twarz niczym strumień zimnej wody" jako punkt wyjścia o min. Chandler/Zola i społeczeństwo europejskie a amerykańskie).

No i totalne zdziwienie: kwestionariusz Slavoja Zizka, na którego pytania odpowiada Krzysztof Michalski. Przypomniało mi to co prawda od ilu lat kocham się w Michalskim (i że uczucie to bynajmniej nie wygaslo), ale czytanie jego odpowiedzi było jak - nie przymierzając - cień markizy na zalanym słońcem chodniku w Los Angeles.

Pytanie jest odpowiedzią. Watpliwośc jest silna odpowiedzią. Zizka kręci kontrowersja, Michalskiego nie. I nie wsadzę go nawet z tym jego ukochanym Tishnerem do szufladki konserwatysta. Po prostu się nie da. ("Nie wiem co to jest kreskówka")

30

2010-06-02T17:59:00.002+02:00

Warto mieć 30, żeby przypomnieć sobie dużo rzeczy. Ale po kolei. Warto jechać w tym celu daleko, żeby móc zejść piętro niżej do Bartka i zapytać, czy ma jakąś książkę na daleką podróż, na parę godzin w samolocie. Że różnorodnie i wartko. A potem zabrać ze sobą zbiór reportaży Szczygła i leżąc sobie na Catalina Island być w szkole na Dąbiu w Krakowie, telepać się ze złości czytając o aborcji, przypomnieć sobie wszystko - że należy nadal działać, że moja walka powinna trwać. Pod inną palmą (w tle przechadzają się źle opłacani miejscowi, grabiący do czysta plażę) przeczytać w końcu - choc naprawde nie chciałam przez lata nic na ten temat wiedzieć - o IPN czy Wujku. Zacząć piękną opowieścią Szczygla o polędwicy sopockiej i czarnych talerzach, a skończyć jednak na smutno. Bo kiedy Hanna Krall liczy przez telefon Szczygłowi ile osób stoi do kolejki w Ikea, to w tym jest jakas nadzieja. A na końcu jakieś babranie się. Niedokończone sprawy, jak z aborcją.

Ale warto przeskoczyć zgrabnie z tej książki do innej. I zjeśc przeterminowany jogurt na pokladzie Air France, żeby się rozchorować i znaleźć Pawła Smoleńskiego "Pochowek dla Rezuna". Nie wiem co mnie skłoniło do wzięcia do ręki książki o UPA. No nie wzięłabym jej raczej, gdyby nie reportaże Szczygla. Stwierdziłabym , ze nie dla mnie. I nie miałabym czasu jej przeczytać..

Bo o UPA nie wiem nic. O akcji Wisła, O Wołyniu. Bo pani od historii miała inne rzeczy na głowie i tak wyszło, z resztą i tak bym nie uwierzyła jej konserwatywnej wizji świata. No i doszłam do 30 łażąc po spalonych przez UPA wsiach od dzieciństwa i przyjmując, ze po prostu jest to jeszcze jeden skrót. Tymczasem książka Smoleńskiego uaktywniła mi w mózgu nowe obszary. Czuje się jak na innych hormonach, podkąpana w historii, układanka zaczyna się zgadzać, co więcej pięknie się zarysowując. Po pierwsze miejsca z książki. Jak nie Bircza i Przemyśl, to Siedliska, gdzie jeździliśmy zbierać resztki skamieniałego lasu, gdzie jest prawie tajska kaplica na wodzie. Gdzie w środku lasu znajdowaliśmy ruiny wioski. Lub miejsca, gdzie jeździliśmy w Bieszczadach na wakacje. O których opowiadała Daria. Leżajsk - ale nie ten od cadyka.

Nazwiska. Większość nazwisk z tej książki to cale moje dzieciństwo. Pan Hrycak, czy pani Misiakowa (potrafiła wyjść na ulice w samej halce, bo zapomniała spódnicy), Czech (bardzo ukraińskie, co?). Znałam ludzi o tych nazwiskach, lub oglądałam ich nagrobki na cmentarzu, na którym bruśnieńskie krzyże były oznaczane cyrylicą.

No i dalej rzeczy, które pamiętam z dzieciństwa (nie tylko ulubione opowieści pana Latuszka o rzeziach), ze prababcia, Polka - którą znałam - jest z Wołynia, coś o ukrywaniu się w zbożu i potem, ze Zamość i potem , ze dalej. Poskładało się. A do końca historyjkę doprowadziły słowa księdza Ułasa ...ich krow i nasza krow. Lacka i Kozacka. Bo idąc tropem prababci (Polki z Wołynia) i dziadka ( o nazwisku Kozak - z Gorki Kozackiej w lub koło Zamościa, gdzie podobno osadzili się Kozacy) to mam w sobie obie. I w sumie to tylko domysły i w sumie nic o tym nie wiem.

Zajęło mi chwile, zanim zrozumiałam o co chodzi w tym bałaganie, w którym jedni wyrzynają drugich. Najpierw byłam mimowolnie za jednymi, potem za drugimi, potem przeciwko wszystkim. Nie mogłam już czytać o tej paranoi. We wstępie Kapusciński pisze, ze to były nasze Bałkany i Kaszmir, że to nasza Irlandia i Hiszpania, miejsce wojny domowej. Ze nie było tam linii frontowych i granic, a tajemnicze, jednakowo ubrane oddziały przesuwają się pod osłoną nocy. I o sile tradycji nienawiści, która określa się poprzez wrogość do swojego sąsiada. Nie-Ukrainiec to Polak. Mniej więcej zaczęłam rozumieć jak przeczytałam jak formowały się walki o Lwów ("polskie miasto") czy Przemyśl (dla mnie zawsze ukraińskio-polsko-żydowskie, ale jeden z bohaterów książki Smoleńskiego mówi "jak Przemyśl Ukraiński, to może Berlin polski?"). Wtedy dopiero zajarzyłam, ze na mojej mapie coś się nie zgadza, i ze to nie chodzi o to co do kogo... W pełni układa się to po przeczytaniu Jewchena Stachiwa o tym, żeby razem, demokratycznie. I przypomniałam sobie, ze ja tak miałam naturalnie. Przez wakacje mieszkałam w miejscu, gdzie byli Żydzi (bo były ich groby) i byli Ukraińcy (bo niektórzy śpiewnie mówili, mieli niezwykłe imiona jak żona pana Senyka, Paraskiewa, lub chodzili na groby opisane cyrylicą) lub byli swojscy, nasi (ale np. nazywali się Misiak, co teraz rozpoznaje jako polsko-ukraińskie nazwisko)...

No i teraz jak to piszę, to przychodzą mi znów na myśl słowa Kapuscińskiego: Jaka bezmierna siła tradycji żyje w tych ludziach! Ten kult ziemi grzebalnej i martwego ciała, ten władający wszystkim świat symboli, mitów i znaczeń, to bezradne rozpamiętywanie zmarłych, bezustanna troska gdzie ich pochować, w ktore miejsce przenieść, jaki krzyż postawić, jaki napis umiescic. (...) Groby, kopce, kurchany. One nas strzegą. Mnie one nauczyły zadawać pytania - bez grobow byc moze nie zauważylabym róznic między ludźmi. I nie zaakceptowała, że istnieją sobie kolo siebie (tyle, ze niektorych nie ma - macewy byly zawsze zaniedbane). Jak mogłam o tym zapomniec? Chyba przez te symbioze i przekonanie, ze w historii tak juz jest, ze trzeba z Wolynia do Zamoscia, Plocka czy Pionek, że wszyscy razem i tak sie mieszają na jednym terenie i że nazwisko Kozak zyskuje się po wyjeździe z Ukrainy. No i że mój ojciec wrocił na te tereny, zeby znaleźc moją matkę, to już jest totlny obłed i proszę - w tym wypadku wole mysleć, z nie gnaly go tam tradycja i korzenie. Paranoja, jaką owe dwa słowa reprezentują w książce odwodzi mnie daleko od tego uwodzicielskiego konceptu.

2010-03-11T19:38:00.001+01:00

powinni mi płacić za kłopoty z miłością

2010-03-11T19:24:00.002+01:00

bo pojawia się wtedy we mnie zacięta pracoholiczka. nie ma jak napisać sobie jeszcze jedno zdanie, i wysłać jeszcze jednego emaila, żeby już nie myśleć o przypadkowych spotkaniach, impulsywnych decyzjach, ogólnym obiegu ciał i tajnych haseł, o tym, ze ludzie nie idą po pomoc kiedy powinni, i że coraz wiecej ludzi powinno. o fajnym czasie, który można sobie zmazać jedną źle zinterpretowaną rzeczą, takimi rzeczami, o których nie pisze się opowiadań, tylko piosenki.

a ja paradoksalnie rosnę w siłę.

wiosna idzie, zrzucamy toksynki. odcedzamy smutki. pracujemy ze sobą i lubimy sie budzic. idzie nowe.

24 h

2010-02-18T10:08:00.003+01:00

trzy razy po nosie

i mam nadzieję, ze nie więcej.

o tym, ze nie jak filmie, raczej jak w serialu i to średnio zabawnym.

że nie ponad wszystko i nie że empatia i nie że zrozumiemy.

chciałabym koc na głowę i spłakać. ale na szczęście nie mogę

nie ma przestoju trzeba sobie poradzić i iść dalej

lubię wiedzieć że wszyscy się mylimy, to chyba mi daje możliwość w ogóle pójścia dalej

ale wolę żyć w kalifornijskim serialu, gdzie uczucia nie wygasają, tylko idą falą

a wszyscy obserwuja swoje emocje i przepsychologizowują

ide pracować

2010-02-18T09:59:00.000+01:00

2010-02-15T08:48:00.001+01:00

Zasypało. Wszystkim.

Niepokojące głosy z Katmandu.

jesteśmy na 64 miejscu w "setce" Obiegu ...

2010-02-05T17:23:00.001+01:00

64. (awans z 89)
Miesiąc Fotografii w Krakowie/ZPAF i Ska (Karol Hordziej, Agnieszka Kozak, Piotr Lelek, Tomasz Gutkowski) F/I - najlepsza galeria fotografii w Krakowie i zapewne w Polsce, do tego z roku na rok ciekawszy Miesiąc Fotografii (w 2009 wystawa Archiwum centralne i gość specjalny Czechy). Pokazują publiczności, krytykom i kuratorom, jak inspirującym medium wciąż pozostaje fotografia.

Zwierzęta dzielą się na

2010-01-28T12:43:00.002+01:00

Ciągle musze sobie przypominać (choc ostatnio robie to bezwiednie), to co Borges przepisał z pewnej chińskiej encyklopedii:

Zwierzęta dzielą się na:

należące do cesarza
zabalsamowane
oswojone
mleczne świnie
syreny
wolne psy
zawarte w tej klasyfikacji
takie, które zachowują się jak oszalałe
niezliczone
rysowane cienkim pędzelkiem z wielbłądziego włosia
etc.
takie, które właśnie rozbiły dzbanek
takie, które z daleka przypominają muchy

Niestety wiąże mnie to mocno z przeszlością.

Pani Robinson

2010-01-22T22:30:00.002+01:00

Przeczytałam rano wiadomośc o żonie premiera Irlandii Pólnocnej, i troche pomyslalam, ze to kara boska dla tego dziwnego kraju, w ktorym bija się o te same głupie zasady, tylko, ze po dwóch stronach. Że jeśli jest jakaś pani bóg, to ona się teraz tam mocno śmieje. A cała historia napawa mnie optymizzmem, kiedy opowiem ją sobie inaczej niż media. Oczywiście niepokoi mnie ta wersja z defraudacją pieniedzy, ale cóż... Nie dość że Pani Robinson jest piękną kobietą koło sześćdziesiątki to jeszcze do tego - podobno - od lat nie wierzy w monogamię (a raczej, kurde co za bład, monoandrię!!!). Polecony jej opiece przez jednego z jej kochanków na łożu smierci (nota bene rzeźnika - "Chłopiec rzeźnika" nabiera nowych kontekstów) syn staje się jej kochankiem. Podobno nie jest pierwszy w cudzołóżu premierowej, ma 19 lat i nie umie się zachowac, kiedy Pani Robinson daje mu pieniądze pozyskane od lobbystow, więc chłopak i znika, no ale taki już nasz kobiecy los. Kiedy cała historia wychodzi na jaw, mąż - premier wybacza cudzołóstwo, żona idzie do szpitala psychiatrycznego mówiąc o depresji, a Irlandia Północna śpiewa przebój z filmu "Absolwent".

Dlaczego mnie to cieszy? Nie tylko dlatego, że - jak mawiał choćby Eric Rohmer (choć dopatrzenie się tego w jego filmach jest pewnego rodzaju akrobacją) - świat jest fabułą.

Również dlatego, ze Pani Robinson - w mojej wersji opowieści - pokazała światu, ze sześdziesięcioletnia kobieta moze chcieć romansu i seksu, że możliwy jest związek między dziewiętnastolatkiem i sześcdziesięciolatką. Ze oparty na pieniadzach i władzy powiecie? A na czym innym opierają się związki dziewiętnastoletnich kobiet i i sześdziesięcioletnich panów? I chyba nie sa oni zazwyczaj w tak "dobrym stanie" jak Pani Robinson... Godząca nota bene żarliwą religijnośc i wiarę poliandrię! Której wybacza mąż (super z jego strony) a ona sama, żeby uniknąć hałasu ukrywa się w szpitalu przed wścibskimi dziennikarzami, czytajac sobie pewnie książki. Lobbysci dostali za swoje, premier bedzie miał urlop, dziewiętnastolatek wymarzoną knajpkę. Czy wyliże się Irlandia? Oby nie, a przynajmniej niech nie wraca do tego skostniałego systemu cnoty i "to nie my".

Czekając dziś na coś dostałam do rąk stare czasopismo, w którym opublikowano badania z '95 i teraz (lato 2009). I usmiechnelam się na zaskakujące różnice: że wtedy na kobietę prezydenta zaglosowalaby tylko 20 % facetów, a teraz 70%, ze do operacji biustu wtedy naklanialby partnerkę co drugi facet, teraz tylko jakieś 20%. Zmienia się.

Jednocześnie rano mama czyta mi o parytecie, który ja bardzo kręci. We Francji w zarzadach firm (gdzie seksizm zbiera największe żniwo - choćby sprawa Jordan Wimmer, która pozwała swojego szefa Marka Lowe - świetny artykuł o tym TU - swoja droga w sądzie Lowe uzywa argumentu, ze nie jest monogamistą i w życiu miał wiele kobiet: czy analogicznego argumentu moze użyć Pani Robinson? nie mówiąc juz o tym, ze Lowe, tak samo wiedziony przez wladzę jak ona, jest po prostu ropuchą, a pani Robinson atrakcyjną kobietą) bedzie musiało zasiadac 40 % kobiet. Moja automatyczna reakcja jest - dlaczego nie 50%? Oczywiście rozumiem - jak piszą w artykule, ze parytet jest żenującym narzędziem i straszne jest, że do niego trzeba się odwoływac, ale skąd to 40%? Nie mozna już było iśc na całość, co? To w końcu nadal mniejszość - jesli jeszcze weźmiemy pod uwagę to, ze podobno kobiety rzadziej zabieraja głos i nadal nie nauczone sa walczyc o swoje - te 40 procent to tak naprawdę 30, moze 20... To niech zaczną mówić, tak? Walczyć o swoje, tak? A probowaliscie kiedyś? Ostatnio mi sie to zdarzyło: trzech facetow, dwie dziewczyny, decyzje do podjęcia. Zaproponowałayśmy rozwiazanie. 2,5 h pózniej, kiedy gadali, gadali, "kogucili", opowiadali sobie wewnetrzne dowcipy, mierzyli, sprawdzali - doszli "empirycznie" do naszego rozwiązania. Cieszy mnie to w jakims sensie... Przynajmniej będą mieli w nie wiarę, bo przecież nie mieliby, gdyby po prostu "dziewczyny powiedziały"...

Anyway. Pani Robinson to dzisiejszy trop. Obejrzałam przed chwilą "500 Days of Summer" (po polsku chyba "500 dni milości" - jak zwykle w polskim tlumaczeniu kawa na ławę! dobrze, ze nie 300, albo coś... no i pomijamy cierpienie w tych dniach milości, w końcu to integralna część) no i tam obecnośc "Absolwenta" cudownie gra. To chyba pierwszy film, który tak poczułam, ale poczułam "pokoleniowo", bo oprócz tego poważnie wybil mnie z równowagi. To znaczy, ze ciesze się, ze jest reżyser, który wie co to Moleskin, jakie piosenki nam puszcza w knajpie, jak się hipstersko ubrac - że jest czuły na nas, na świat. I nie przesadza. Nie robi efektu "Maja Kleczewska pokazuje w teatrze jak wygląda dyskoteka", nie. Nie robi tez totalnego hipster porn. Jest sobie. Troche o dziwakach, troche o dziwakach, ktorymi każdy z nas jest (ciekawe czy tak było tez z "Absolwentem"?), o takich co nie wiedza co z nimi dalej (w ksiązce "Absolwent" to główny motyw). Jest tam też ta taka nasz pokoleniowa zajwka na szczegół, na paralelę - ty i ja to samo - a mzoe to jest stała zajawka i nie jaramy sie wcale tym, że ja meksykańskie, ty na parze? Niestety też - i to oczywiście sprawilo, ze się popłakałam - jest ta nasza zajawka na epizodyczność. Kocham ją i nienawidze zarazem. Kiedy w filmie jestem "nią" - kocham, kiedy "nim"- rycze jak bóbr. Ale byłam po obu stronach. I - choć boli jak cholera tych co ma boleć - to trzeba to sobie obejrzeć. Jedyne, czego bym sobie zyczyła kompletnie nie życzac sobie, bo wierze, ze brokenheart (wbrew architecture of happiness ;) nadaje jednak jakiejś wagi życiu - to to, zeby sekwencje naprawde mijały tak szybko jak w tym filmie, a po Summer, była Autumnn soooooooo fucking quickly. Because it's not :)

Nowy typ Holly Golightly

2010-01-21T13:58:00.002+01:00

nie mogłam się od tej mysli uwolnic czytając dziś DF o kradzieży napisu z Oświęcimia: że zleceniodawca tej operacji - Anders Hoegstroem - to jakis taki typ nazistowskiej Holly Golightly z małego szwedzkiego miasteczka.

Naczytałam sie wystarczajaco skandynawskich kryminałów (ostatnio ulubiony Nesbo, Mankell, jeszcze nie Larsson) żeby wiedziec jak mocno zakłócają ikeowy porzadek dwie sprawy: przemoc wobec kobiet i neonaziści. Kradziez napisu wydawała się byc po prostu historią z ksiązki tych panów. Równie dziwną, co histria o konwoju amerykańskiego prezydenta w trylogii Nesbo.

Jednak historia rzeczywistego - o ile nim jest oczywiście - zleceniodawcy jest absolutnie niebywała. A moze zbyt bliska i realna? Przypadkiem Hoegstroema powinni zająć sie trenerzy i specjalisci od rozwoju osobistego - chłopak co sobie wymarzy- ma. Jego "ściezka kariery" przypomina bohatera "Złap mnie jesli potrafisz", wymieeszanego ze specjalistami z "Fakty i akty" - z tym że w takim skleconym w domu przy wódce wydaniu.

Neonazista, który przekształca się w neofite praw człowieka na oczach kamer, edukator jeżdzący po szkołach i jednoczesnie defraudujacy pieniadze organizacji antyfaszystowskich. Przylizany mięśniak nawołujacy do gejowskiej rewolucji. Samozwańcza diva conajmniej dwoch wykluczajacych się ruchów. Do tego - odpowiednik stu dolarów na toaletę Holly - ciągle utrzymujacy sie z pieniedzy swojego kuratora ( Czy Lisbeth Salander mogla sobie wybrać kuratora?) i dotacji organizacji antyfaszystowskich ...

W tekscie w DF - opatrzonym sensacyjnym nagłówkiem "dziennikarze Dużego Formatu rozmawiali z Andersem Hoegstroemem" co przypomina mi anegtotę Szczygła o Vondrackovej, kiedy facet mówi mu, ze ja zna, bo go zapytała gdzie jest toaleta... - aż roi się od smaczków, ktore aż prosza sie o hipertekst, reportaż, filmiki na youtube. Chocby historia faceta, który dokonał morderstwa na policjantach w takcie rozboju bedąc na przepustce, bo miał wystepowac w resocjalizacyjnym przedstawieniu na temat antyfaszyzmu...

I zdjęcie neonazistowskiej Holly - Anders Hoegstroem wygląda jakby miał makijaż, wydepilowane brwi, zaczesana starannie fryzurę. "Wyprasowane dżinsy" - pisza dziennikarze DF... Troche to moze odbiega od standardu Givenchy, ale jednak coś w tym jest. Cudowny mitoman, który stwarza teraz serię zamachów na Szwecję. Jesli stwarza tak, jak przy przenoszeniu mebli z pewnym Polakiem kradzież "Arbeit macht frei" - to ja sie boję o Szwecję.

To było uśpienie.

2010-01-21T10:28:00.001+01:00

Ja to tymyśliłem - powiedziałaby Dzi

2010-01-07T17:12:00.001+01:00

Z miejsca do miejsca - 8 stycznia 2010

19:00 Galeria ZPAF i Ska, ul Tomasza 24
wernisaż wystawy Janka Dziaczkowskiego "Japanese Monsters Movies"

20:00 Spółdzielnia Goldex Poldex, ul. Józefińska 21/12
(I piętro w oficynie)
koncert zespołu "Anna Dymna" (skład: Agnieszka Polska, Tomek Kowalski, Janek Plater) - wstęp wolny
tu będzie można również zobaczyć wystawę Jacka Paździora
(prosimy o najwyżej 15 minut spóznienia na koncert !!! ;)

21:30 Galeria Starmach, ul. Węgierska 5
wystawa Krzysztofa Zielińskiego "Briesen", zwiedzanie z autorem

22:00 Miejsce Bar Podgórze, ul. Węgierska 1
oficjalne otwarcie

Kolory Bed&Breakfast oferują 15% zniżki na tajemne hasło dostępne pod adresem mailowym mdulska@sztukawizualna.org

Asiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasiasia

2010-01-07T17:06:00.003+01:00

Taki dowcip psychoanalityczny, ze mój syn nareszcie się ustatkował ;)

Doktorat

2010-01-07T16:49:00.000+01:00

Podziękowania

Wszystkie ceremonie , z wręczaniem Oscarów na czele, oglądam zawsze ze zdziwieniem i zazdrością. Zawsze ciekawiły mnie te długie dziękczynne mowy dla rodziców, kolegów czy psów, które dały nagradzanym natchnienie. Skoro więc mam juz okazję wygłosić podziękowania , musze ja wykorzystać do końca. (…) Na początek oczywiście rodzina (…). W nastepnej kolejności pragne podziękować przyjaciołom(…). Musze tez wspomnieć o tych, których twórczość zawsze mnie inspirowała: Honore de balzaku, Patricii Highsmith, Sakim, Trumanie Capowe, Christopherze Isherwoodzie, Resacie Ekremie Kocu, Andre Gidzie, markizie de Sade, Choderlosie de Laclos, Yusufie Atilganie, Husajnie Rahimim Gurpinarze, Gore Vidalu, Serdarze Turkucie i innych.

Sa jeszcze ci, których kompozycje dodaja mi skrzydeł ; G.F. Haendel, Gustaw Mahler, Shubert, V. Bellini (zwłaszcza „Norma”), Czajkowski, Eric Satie, Philips Glass, Cole Porter, Eleni Karaindrou, Michel Berger i właściwie wszyscy pozostali muzycy.

I wokaliści, a zwłaszcza śpiewaczki operowe, na czele z Maria Callas, Lucią Popp, Leylą Gencer, Anną Morfo, Teresą Berganzą, Montserrat Caballe, Inessą Galante, Gulgez Altindag. Ale także Franco Corelli, Placido Domingo, Thomas Hampton, którego plakat wisi w mojej sypialni tuż obok portretu Marii Callas; Jose Cura, Tito Schipa, Fritz Wenderlich, Suat Arikan, który śpiewa z tak wielką pasją, że jego głos przenika mnie do szpiku kości,; Leonard Bernstein, także jako kompozytor, Sekta Kara, która zapewnia mi przyjemność słuchania i ucztę dla oczu; oraz najgorsza sopranistka w historii Florence Foster Jenkins.

Z podobnych powodów wymieniam też Minę, której płytę kupię, gdy tylko się ukaże, Barbarę Staraisand – tę sprzed lat osiemdziesiątych, kiedy jeszcze nie zmieniała trzyminutowych piosenek w pięciominutowe opery, George Dalarasa, Hildegard Knef, Sylvie Tartan, Veronique Sanson, Jane Birkin, Patty Pravo, Michaela Franksa, Lee Oscara, Manhattan Transfer, Supertrampa, Juliette Greco, Ajdę Pekkan (ale ją też w wersji sprzed 1988), wspaniałą Humeyę , Nukhet Duru, która każda śmieciową piosenkę potrafi przemienic w arcydzieło, Gonul Turgut, która porzuciła spiewanie z wciąż mi nieznanych przyczyn i nadal nie mogę tego odżalować, Aylę Dikmen (ale wyłącznie z jej kostiumy) i Madonnę, za której piosenkami nie przepadam, ale podoba mi się, ze jest.

Na moja niekończącą się liste musze dopisac też ludzi kina, wśród których musza się znaleźć Luchino Visconti, John Waters, Joseph Losey, Pedro Almodovar, zwłaszcza za jego „Prawo pożądania” , Bertrand Blier, jeszcze zanim totalnie odjechał, Fassbinder za Querelle, John Houston, Truffaut, Salvatore Samperi za „Skandal”, Mauro Bolognini, Ernest Lubitch, George Cykor, Billy Wilder, Alain Tanner za „W białym mieście”, które oglądam najczęściej, oczywiście Audrey Hepburn, Jeanne Moreau, Elizabeth Taylor – zwłaszcza zza jej głos, Lilian Gis i Betce Davis za „Sierpniowe wieloryby”, pieknie starzejaca się Catherine Deneuve, Faye Dunaway, zanim jeszcze stala się karykaturą samej siebie, Gulietta Masina, Cate Blanchett, Tilda Swinton, Emma Thompson, Divie, która jest szczytem sztuczności, Bruno Ganz, Ruppert Everest, wczesny Alain Delon, Patrick Dewaere, którego obwiniamza to, że tak wczesnie odszedł, Dirk Bogarde i Montgomery Clift, mimo, że wypierają się swojej przeszłości, zawsze i wszedzie Gary Cooper, Terence Stamp, za Kolekcjonera i za Teoremat , i oczywiście Priscillę, Franco Nero, Steve Martin i Dennis Hopper, których obecność sprawila, że musicalem obejrzeć wiele beznadziejnych filmów, John Cleese i właściwie cały Latający Cyrk Monthy Pytona oraz Hotel zacisze (…).

Dziękuję też Johnowi Priuttowi, Tony’emu Ganzowi , Jasonowi Branchowi, Mike’owi Timberowi, Taylorowi Brubankowi, Aidanowi Shaw i świętej pamięci Alowi Parkerowi za to, że są i byli. A także dziesiątkom tych, których nazwisk nie znam.

Wielkie dzięki dla tych, którzy wznieśli się na szczyty kiczu i wśród których musi znaleźć się Pierre i Gelles, Tom of Finland, Hieronim Bosch, Breughlowie – ojciec i syn, Edward Hopper, Tamara Łempicka, Bolero, El Greco, Modigliani, A. Vizzi, Pablo Picasso; a także Leonardo, Michał Anioł i Caravaggio – za ich mistrzostwo i to, ze należą do rodziny, Latif Demirci, który sprawia, ze nie mogę się doczekać niedzieli, i studio fotograficzne Zumrut w alei Siraseviler, od którego witryny nie nigdy nie mogę oderwac wzroku.

Dziękuję także Mae West, Tallulah Bankhead i Bedii Muvahhit, za ich błyskotliwą inteligencję i dowcip, który przypomina mi, że życie jest przyjemnością, oraz Gencay Gurun i po raz kolejny Trumanowi Capowe za ich styl. A przede wszystkim dziękuję Deryi Toldze Uysalowi, który od siedmiu lat dzieli ze mną wszystko. Co dobre i złe, z niezwykłą cierpliwością i miłością przyjmuje wszystkie moje wybuchy złości, depresje, kaprysy i zmęczenie i daje mi bezwarunkowe wsparcie w każdej sytuacji.

Dziękuję wam gorąco i gorąco was wszystkich pozdrawiam.

Mehmed Murat Somer

Autor serii kryminałów „Hop – Cziki – Yaya” (słowa te określały kiedyś homoseksualistę w Turcji) których głównym bohaterką jest transwestyta-informatyk. Powyższy cytat wieńczy jego „Zabójstwo proroków”.

Jest taki czas

2009-12-29T16:53:00.002+01:00

ie jak że chciałoby sie na chwile zniknąć i wrócić po pewnym czasie. I ja to teraz mam. Zawsze w okolicach nowego roku. Nawarswianie sie wątków, nieregulraności, choćby pracy, wytracenie z własnego trybu życia, przemieszczenia. Ustalenia, przymusy. Decyzje. Uff. Podsumowania.
Wszystko napada mna mnie bezszelestnie, bezwiednie, kierując sie na mnie jak samonaprowadzajacy sie pocisk.

Pamiętam, że zawsze trochę tak było, ale trochę, że w dzieciństwie był to dość szary czas, rozswietlany wizytami do sklepów, żeby popatrzeć na sukienki. W telewizji pojawiały się panie, które pokazywały lakier z brokatem. I makijaż na Sylwestra.

Teraz, w ten czas robie sie nieznosna jak znajomi mistycy, którym niezdrowo świecą się oczy. Wszystko jest nie tak, a najbardziej ja. Nie ma przyszłości, fajne teksty pisza inni, a najlepiej trzy roczniki w dół. Stan bezwolnosci rozbijają inni, co chcą, a zaskakuje mnie to w stopniu z jednej strony wielkim, z drugiej - nie jestem na tyle otwarta, żeby wielki stopień mógł na dłużej zatrzymać się w glowie.

Gdybym była religijna, poleżałabym sobie teraz krzyżem. A tak przychodzi mi na myśl asram lub klasztor, w ktorym i tak bym zwariowała. Postanawiam wiec, że należy po raz pierwszy w zyciu mieć 18 lat, przebrac się za Panią Smith, zabrac Pana Smith i pojechac gdzieś, zmieniając czesto miejsca pobytu oraz tożsamość. Nie spodziewajcie sie mnie, będe niespodziana.

Znów znalazłam

2009-12-15T12:49:00.002+01:00

blog Sabiny z Manto i - teraz - fajnego miejsca Cafe Zwierzyniec. Jest o jedzeniu.... A nazywa się świetnie: GŁODNE KAWAŁKI.

Syndrom wracania

2009-12-14T20:08:00.001+01:00

do siebie, do bloga:
sprawdzasz, co u innych. Nie ma Marianny i Pawla od jakiegos czasu, u Agi nic, Jola też przycichła, choć na Manniespontanie przedostatni wpis to majstersztyk. Może taki czas? Wracajcie.

Coś do ssania

2009-12-14T19:55:00.002+01:00

stałam się wierna fanką bloga Majka, przeMajka, lovely Majka. Koniecznie przeczytajcie wpis o tabletkach na gardło tu.
Chcialoby się rzecz - świety człowiek tego bloga pisze. Natchniony.

podróż sentymentalna

2009-12-14T12:45:00.002+01:00

nareszcie przyszedł stan, który leczy.
ustawia mózg w kierunku wschodnim.

wyjrzałam przez okno i jeszcze nie poczulam, przyszlo po chwili z lawiną wspomnień, z szwendaczem i pociągerem. z mini-stasiukiem uczepionym rękawiczki. od razu pojechalam, by wsiążść w pociąg, by doznać podrózy, by udać się do DOMU. od razu wiem, ze dom na wsi, ze Breughel się liczy, zę rysunek brzydkiej, odrapanej morelowej stacji kolejowej w rozmiarze szklanki - wydobędzie sie pod wpływem niewielkiej zawiei.

to taki troche obciachowy stan. stan, kiedy liczy się Boże Narodzenie. i kiedy wchodzi się do księgarni i szuka wspomnianego Stasiuka i Tokarczuk. Taki wygnaniec. Że Lanckorona i że ubranie z polaru, bo ciepło. i że skrzypi pod butami i ze chce się czuć zapachy. polska skandynawia w skali duchowej.

tak się ciesze, ze przyszła.

I tak przez chwile myslałam, ze

2009-11-29T11:36:00.001+01:00

moze będę porządna i bede o wzglednej normalności, ale nie bede.
Ludzie są głupi i nieszczęsliwi kiedy żyja w heteronomii wszelakiej. Różnorodność leczy. Uff. No to będę nadal niezgodna z charakterem wszelkich skupisk ludzkich, które znam, poza czasem i w słowie. Moje małe schowanko.

Posłucham sobie piosenek Burta Bacharacha, ha!

Obudzilam się o 6

2009-11-12T07:27:00.001+01:00

z taką myslą, ze moja matka ma najpiekniejszy głos na świecie. I ze ja - wewnątrz - caly czas probuję mówic tym głosem. A potem zaczełam opisywać ten glos i to bylo superprzyjemne. Nie wiedzialam, ze znam tyle ladnych słów. (Nadal jestem nieprzytomnie zakochana w swojej matce.)Samolot.

Czasami

2009-11-10T11:42:00.002+01:00

się budzisz i już wiesz, ze dzis jest ten dzień , ze wszyscy bedą od ciebie coś chcieli. Jesli jednoczesnie jest to pora roku na ktora nie umiesz sobie kupowac ubrań, bo ci sie wydaje , ze nie istnieją - tough shit.
Dzis jest ten dzień i ta pora. Jak na człowieka tym przygniecionego działamm calkiem spokojnie. Mysle, ze mój problem mogłyby rozwiazac dwie rzeczy: praca biurowa i przynalezenie do subkultury obdarzonej dress codem. Hm. Tempting.

Ale oni nie maja 30 lat

2009-11-09T09:16:00.000+01:00

2009-10-16T13:43:00.001+02:00

"Pani Dalloway" była jedną z ulubionych ksiązek Susan Sontag.

prezent od przyjaciółki, takiej &*^

2009-10-16T12:16:00.001+02:00

że A

2009-10-16T12:11:00.000+02:00

jak ambicja. teraz zdalam sobie sprawę.
i że za mało ostatnio

kosmetykowy doppelganger

2009-10-15T10:39:00.003+02:00

Od paru tygodni moja skrzynkę zalepiają kupony promocyjne Sephory. Takie, ze zebrała pani mnóstwo punktów i że ma pani 10% zniżki. Mam ich na pęczki. Po kolejnej włączyła mi się ekologia, uczciwości jakiś taki jakiś pęd do tego, ze w sumie to jakiś harassment jest kapitalistyczny. Zadzwoniłam na infolinię. Pani zaczęla sprawdzać.
- Ależ pani należą się te wszystkie kupony! Wydała pani w końcu 21 000 zł u nas...
Okazało się że mam drugą mnie, przycupniętą na karcie lojalnościowej. Drugą mnie, która wydała około 20 tysięcy złotych na kosmetyki od stycznia :) I pani, która przekonuje mnie, ze spoko, ze tyle wydałam, mam się nie martwic i w końcu przed sobą do tego przyznać... Nie mogla mi jednak powiedzieć kim "ta druga" jest... Szkoda. Moze się zglosi po kupony.

Premiera książki Susan Sontag O fotografii

2009-10-08T08:22:00.001+02:00

Premiera książki Susan Sontag O fotografii

Już w poniedziałek 19 października 2009 wydawnictwo Karakter i krakowska księgarnia House of Albums zapraszają wszystkich czytelników na premierę książki Susan Sontag O fotografii.

Tego dnia w księgarni House of Albums przy ul. Tomasza 25 w Krakowie będzie można kupić nowe wydanie tej legendarnej książki.

Wszystkie osoby, które tego dnia kupią O fotografii, będą mogły wziąć udział w onkursie, w którym nagrodą jest album Annie Leibovitz Women ze wstępem Susan Sontag, ufundowany przez księgarnię House of Albums.

Zapraszamy!

Wydawnictwo Karakter i księgarnia House of Albums

Patronem wydarzenia jest Miesiąc Fotografii w Krakowie :)

"jesień już, Panie, a ja nie mam domu"

2009-10-05T08:14:00.002+02:00

Tkaczyszyn - Dycki dostał Nike. Czuję to dziwnie, osobiście (egocentrycznie!) - trochę tak, ze moje dzieciństwo zostanie oficjalnie rozczytane przez bywalców Empiku. "Czytając jego wiersze jak mapę - pisze Agata Piecuch - można pojechać w ciemno w okolice Lubaczowa i odnaleźć miejsca, które opisał". Pamiętam jak wiele lat temu odkryłyśmy z mamą jego wiersze (jakaś tragicznie tania książka...)o sklepie, gdzie wszyscy kupowaliśmy buty na pogrzeb.

Ciekawe ile osób "przegapi" w jego twórczosci homoerotyzm. Nawet Sobol nie. Może coś się zmienia?

Nie lubie już Hanka

2009-10-03T19:53:00.002+02:00

Obejrzałam dwa pierwsze odcinki 3 serii Californication. No i nie lubię już głównego bohatera. Jest zbyt prawdziwy. Wszystko jest zbyt prawdziwe i zamiast rozwiązywalnych komplikacji mamy ludzi, którzy średnio uczą się na swoich błędach. Albo takich co się dopiero uczą, a obserwowanie mozolnego rozwoju innych jest męczące... uff. Pooglądam jeszcze ten dramat i zobaczymy czy się coś zmieni. Pewnie zrobili fokusa i wiedzą , ze musi, ale nauczona przez L Word - niekoniecznie w to wierzę. Jakis Ozon sie z tego robi i Bergman uffff... :)

Jestem jak inni

2009-10-01T19:06:00.001+02:00

usłyszałam te piosenke na końccu piatego odcinka piatej serii "Trawki" i od razu zaczelam szukać co to. A w internecie juz pelno stron o tym - "co to za piosenka na końcu piatego odcinka... etc. Dzieki temu mam wszystko

Bang Bang
Sara Schiralli

Strange kind of feels unguided
like the voice of life went
it went bang bang in my head
and now it's just a little exciting
more than perfect timing
it goes bang bang in my head

And in this moment I'm just a little weak
And in this moment I cannot quite find my feet
And in this moment I could see this day leave me
And in this moment I'm wandering effortlessly
And in this moment I have questions burning
they go bang bang in my head

And so I will not deny this
won't even try and fight it
it goes bang bang in my head
like that, that the fever takes hold
and the peoples hands fold
it goes bang bang in my head

And in this moment I'm just a little weak
And in this moment I cannot quite find my feet
And in this moment I could see this day leave me
And in this moment I'm wandering effortlessly
And in this moment i have questions burning
They go bang bang in my head

I cummings na mnie

2009-09-30T22:08:00.000+02:00

***zgłębij marzenia

zgłębij marzenia
bo slogan cię pożre inaczej
(drzewa są własnymi korzeniami
a wiatr jest wiatrem)
sercu zaufaj
gdy morza ogień ogarnie
(i żyj miłością
choć gwiazdy pędzą wspak)
czcij przeszłość
lecz przyszłość z radością przyjmij
(do tańca z własną śmiercią pójdź
na waszym weselu)
nie przejmuj się światem
jego łotrami i bohaterami
(bo bóg kocha dziewczyny
i ziemię i dzień jutrzejszy)

"I kill boyfriends"

2009-09-30T21:16:00.002+02:00

i o mnie i nie o mnie i ja jestem nim i nią i może byśmy się w końcu nauczyli i nigdy sie nie nauczymy. Updike mnie zbawi. "Pary"

Aga i jej małe zatoki - powiedział Janica

2009-09-30T12:47:00.002+02:00

Wczoraj i dziś jest o zatokach. Takich, co każą Ci spać cały dzień, bo wtedy nie bolą i o takich, które ci się spokojnie dają zakopać we śnie, wyspach łóżka, kształtach kanap, widzialnej i niewidzialnej otoczce opieki. Dużo kształtów "L", dużo spokoju - jak to w zatoczce, gdzie zwykle chowa się przed czyms, gdzie nie ma ogromu oceanu czy jeziora. Jak wpisuję zatoka czy zatoczka w graficzne google to tez jest nieźle... Niebieskie i zielone, schowane wśód skał, i ciepło. I nie ma wiatru.

Przyczajam się.

Aga mowi w radio.

2009-09-24T09:14:00.002+02:00

Kliknijcie tutaj i potem po prawej Kobieta w Wielkim Mieście (od razu nad Niepełnosprawni w mieście .... ja dyskryminuję, czy mam zły filtr?) i jest Aga. Edgar mi kiedys powiedział, ze ja mówie jakbym mówiła do obcokrajowca, no i chyba ma rację :)

Jest juz nowa Kajka. Taka niemodna muzyka. Tak potajemnie, co?

2009-09-22T10:58:00.002+02:00

Na razie to słyszałam... Chaotycznie wybrane, a nie wiadomo jak.

Co Pan myśli, Monsieur Blecharz?

Jade do Brukseli na ślub chłopaków. Na pożegnanie Vincenta. Na frytki.

2009-09-17T18:29:00.001+02:00

a w głowie to?

ale w zamian

2009-09-16T13:36:00.003+02:00

własny film o piciu club mate w Miejscu, jedzeniu bagietki, która zrobi Przemek, słuchaniu opowieści rozwodowych Dzi i jednoczesnym malowaniu sobie paznokci u stóp (taka kompulsja) , atakach smiechu i wsparciu lepszym niż na filmach o fryzjerze. i to rózowe na górze, pomogło skutecznie i dobrze.

2009-09-16T11:00:00.002+02:00

I taki film dziś o kobiecie w Kalifornii, że przetaczają sie burze i rano nie chce wstać z łożka, ale pod prysznicem zdaje sobie sprawę, że morze jest blisko, że dużo rzeczy da się prosto wyjaśnić i że fajnie jak wychodzą prawdziwe uczucia. I ze idzie nad morze i kurtka i mokre włosy i że nawet mozna poczekać.

w zielone

2009-09-14T21:55:00.002+02:00

Potrzebuję rośliny. Puste miejsce na oknie. Bo podróż, bo coś. No i teraz pusto. Co tam dać żeby się utrzymało? Kto da prezent?

Nocne historie

2009-09-08T08:24:00.002+02:00

Pamiętam czasy, kiedy moim życiem bardziej rządziły losy postaci z książek, niż rzeczywiste powikłania historii bliższych i dalszych znajomych. Pomyślalam o tym , kiedy o 7 rano postanowiłam wejść w coś innego i wzięłam do ręki "Autonautów z kosmostrady", bo absurd, bo podróż za ktora tęsknię (inny przepływ czasu) bo cytaty - taki głód różnorodności literackich języków, przerobionych przez innych , przeczytanych (SIC!) przez innych. Ksiązki dziejące się w rzeczywistości cooraz bardziej niestety przypominają serial: podobny wiek, ze dwa miasta, podobny status... Teraz albo nigdy. Brakuje różnorodności. Trzeba będzie wrocić do obsesyjnego czytania, tylko czy zdołam? Moze wybierane random filmy? Trzeba coś zamieszać, inaczej stanę tam gdzie inni.

Plan, wyzwanie. Fajnie.

sms od MAMA

2009-09-04T16:04:00.001+02:00

Córcia, popraw "tesz" na "też" na blogu. :)

2009-09-04T11:15:00.002+02:00

schizofrenia.
dwie anonimowe wypowiedzi pod wczorajszym wpisem, czy one ze sobą wojują?
jednocześnie trzy "na tak" na koncie na fb.

i ja, która dobrze wiem, ze to, ze ja tak czuje spowodowane jest TEŻ ciśnieniem, tez tym, że żle się czuję i że nie mam jeszcze w szafie ubran na jesień i że marzą mi sie takie, których nie znajdę...
i że te dziewczynki sa sliczniusie. tak przyziemnie też, ale też że śmierć w Wenecji i że Dorian Gray i że zaczęla sie era patrzenia na młodośc. że wpisze się zaraz w nikoncząca się tradycję odezw do młodzieży, by sie opamietała, że zdziczenie obyczajów, ze wy gorsi niż my, że my mieliśmy gorzej

u Miloszewskiego w "Domofonie" (ale odniesienie, ale chlopak ma momenty...) jest taki ojciec. że nie trafił w czas, ze na seata pracuje wiecej niz inni, że się nie załapał ani na Pewexy, ani nawet na H&M

u mnie - pamietajcie - jeden z głownych driveów życiowych to zazdrośc. od dawna to wiem. jest oswojona, nie można się jej pozbyc. każdy ma takie swoje brzydkie uczucie, ktore jak pozna - może byc jakims katalizatorem. niekótrzy sie boją, niektórzy zazdroszczą. więc u mnie zazdrośc rodzi zmiany. nie jest tesz szekspirowsko zielona, tylko jakos tak sie spacyfikowała.

"jako przodowniczka nowych czasów" - proszęęęęę.... gdzie? jezeli to dawno i nieprawda? kim ty jestes słodyczku? co, "room on my own"?

pamietam swoja droga, jak w Dużum Formacie był reportaż o rzeczach, które lubimy i ja tam miałam mój domek od Wojtków z Indii. i w tekscie napisałam, że nienawidze Indii. i od razu dostałam taka ilośc telefonów, smsów ze jak tak mozna. a mi sie to wtedy nie podobalo jako koncept najłatwiejszy, jako pigułka szczęścia dla każdego, duchowość jak popcorn. oczywiście to się zmienia, i sama bym tam teraz pojechała żeby się pozbyc księżniczki we mnie, zeby dostać po oczach.

Akceleracja juz byla, teraz bola mnie stawy od tego wzrostu naglego, co sie kiedys kończy (ludzie, korzystajcie, KOŃCZY SIĘ!) , mam rozstepy w mózgu. Tesknie za tym, ale nie wiem jak do tego wrócić. I znów - możę jestem pomiędzy, moze sie jeszcze na coś nie zgodziłam. Moze zaczne wierzyc w boga albo leczyć energią czy eukaliptusem?

A - jak wiadomo - o jakimkolwiek graniu nie mam pojęcia - może dlatego tez denerwuje mnie kultura oparta na piosence, nie na słowie, uczuciu, nawet filmie moze.

I tak, mam dośc tego, ze jak czytam Exklusiva to nie mam pojecia o polowie rzeczy tam. Nareszcie. Gorzej, ze tego szumu nie zastapiło cos innego, jakies takie okrzepniecie i własna ksiązka. Jeszcze poczekam, posiedze na fotelu,popatrzę w okno i zobacze, co sie zdarzy.

Ze nie ma dla mnie miejsca

2009-09-03T18:50:00.003+02:00

Lepkie dni, kiedy wszyscy zaczynają chorować na polska przypadłość - czyli "ciśnienie" i kiedy wszyscy są przekonani, że tylko im tak niedobrze dopóki nie spotkają innych ludzi powinny mieć swoja oficjalna jednostkę chorobową, a przede wszystkim ogólnodostępny lek. Kabina deprywacyjna? Kapsuła SPA (lecz czy i ona nie wkurzy?) , pokoje dzwiękoszczelne wypełnione poduszkami? Dla mnie raczej piwanica na Brooklynie z duzym natęzeniem dźwięków, które wyrzucaja za mnie to co "cisnienie" podnosi.
Po calym dniu nad tekstami, osłabiona chorobą ide do Miejsca, by spotkać tam bandę mniej lub wiecej sklonowanych lolitek. Raczej dziewczyny, raczej w granicy dwudziestu, raczej w legginsach. Raczej chude. Wszystkie inne, a takie same. Każda ma laptop, kazda ma podobne marzenia. Wszystkie chcą do czegos co kiedys nazywało sie showbiznesem teraz nazywa się nie wiem jak, bo nie sledze, ale chyba nazywa sie gazeta. To, czego im zazdroszcze to czas. Kompletnie nie na swoim, moga spokojnie sączyć ekologiczny napój, bo przed nimi wszystko. Zaczyna mnie to uwierac, rozglądam sie za jakimś zlamasem konwencji. Moze ktos kto hip hop? Anyone? Moze jakis zagubiony etnolog co odnawia nagrobki Łemkowskie? Nie mowie, zeby to byl ktos z ksiązka, bo tu tez mnie zezre, ze oni czytają jeszcze (a chiałoby sie wrzucic do przegrodki bez mózgu i nie przejmowac się, że ja nie mam czasu, a potem siły). A tu nic. Rapid growth, development i share. Overshare. Wszedzie muzyka, wszedzie elektro, nikt juz nie slucha Nirvany.
Moze czas sie przenieść? Do obciachowych Włoch, gdzie ciepleji rzadzą kryształki? Jakies wschodnie Niemcy, jakas Alaska. Historie, podróz, powieść. Nie piszecie swoim życiem zadnego nawet opowiadania, i kazde z was , tak bezczelne w braku problemu boli mnie osobiscie. Za oknem przechodzi kolejna partia osób, ktore grają w swoim teledysku o stylizacji, na Nowy Jork a ja zastanawiam sie, czy nie czas na Podgórze choćby. Czy to po prostu poczatek szkoły, czy skończyla sie róznorodność? Moze jakaś Priscilla Królowa Pustyni, czy Tkaczyszyn Dycki z naszymi opowiesciami o przygranicznych wioskach? Dośc mam dziś tak spokojnie i rozważnie. Ale to dobre.

2009-09-03T17:12:00.001+02:00

Stupor z nadmiaru wrażeń

2009-09-03T13:26:00.002+02:00

Mozna nie lubić Annie Leibovitz. Ja na przyklad nie lubie jej komercyjnej fotografii. Uwielbiam za to jej zdjecie prywatne, osobisty reportaż o życiu. W ważacej kilka kilo książce jest WSZYSTKO. Normatywnie, nienormatywnie, miłośc, codzienność, śmierć, choroba, rodzina, seks, dzieci, Sarajewo, literatura... No i Sontag.

O tej ksiazce jeszcze napisze jakieś opus magnum. Na razie jednak napisze o filmie, który zobaczylam wczoraj. Albo nie. Pozostawił mi w głowie stupor powstaly z tego, ze za dużo. Dziś przypominaja mi się fragmenty. I nie wiem , czy najmocniejszym nie jest ten, że

Yoko Ono nadal płacze jak mówi o Lennonie.

moze po tym można przestac już?

2009-09-02T13:10:00.001+02:00

usłyszalam dziś specyficzny komplement
"jesteś nieznośnie wolna"
i taki oddech

gorzej, ze wiadomo skąd to, co za tym, wiem ja przynajmniej

sciema? inscenizacja, odczynianie, odszkodowanie?

a może wystarczy i teraz trzeba wrócic do siebie?
tylko gdzie/co to jest?

Tantum Verde

2009-09-01T21:39:00.002+02:00

Że jak ktoś myśli, ze spokojnie i że się da napełnić spokojem, lub niepokojem to nie. Jak mówiła mama Bartka "nie można się napić na zapas i seksu na zapas tez się nie da". Spokoju podobno sie da. Przygody sie nie da. Uczuć moze się da. Patrzę w końcu na takie truchelka czasem, pergaminowe. Moze one po prostu juz nie chca a ja sama to prowokuję - i dobre i złe.

Dostalam dziś zamówiony flakon perfum. Takich, co mi sie zawsze kojarzyły bardzo zmysłowo, nigdy ich nie miałam i gdzies coś kiedyś, takie klasyczne i pieprzowe nuty... Kiedy usilowałam je kupic ostatnim razem - ja , temporary fashion victim - pomylilam Gucci z Pradą. I tak ktos dostal prezent a ja czekałam. I co? Flakon był ze cztery razy większy niż sie spodziewalam. Tyle czegos co kojarzy ci sie z sytuacja wyjątkową, zamkniete w czyms w formie przycisku do papieru? Ufff. Ponad moje siły. I tak ciągle obserwuję i słucham zarzutów wobec mojej zmysłowości. Że za dużo, ze ciagle nie można. I tak. Mi sie wydaje, ze ja nie. Innym, że moze tak... Bujamy się. I czasem czuje sie jakbym parodiowała tę scenę z "Celebrity" ...

Może ludzie nauczą się w końcu jeść i nie hamować. Zajmuje troche czasu, ale potem mozna lubić kawior. Cokolwiek by to nie znaczyło.

PRZYCISK DO PAPIERU.

Czyjeś życie czy moje zycie

2009-08-30T10:15:00.003+02:00

Nie dzwonię, jeżdże w srodku nocy na koncerty, jem frytki na autostradzie, robie inne rzeczy na autostradzie, śpie w ciagu dnia, opowiadam kawałki filmu. Jestem prowodyrem, hormony mi szaleją. Nie pamiętam, ze wysylam smsy, pamietam przeczytane rozdzialy znalezionej koło "Poradnika dzialkowca" powieści Rotha. Zaczelam tesknic do Nowego Jorku i paru przyjaciól z 2000 roku. Chcę pod namiot w Bieszczady. JA - NIE JA. Fajnie. Dziękuję współ-. Jak ranię, przepraszam.
(Najważniejsi ciagle sa obok, więc chyba ja)

Dziura czasowa

2009-08-25T21:01:00.002+02:00

Jestem w słonecznej dziurze czasowej, z dala od swoich uprzedzeń, z przychodzącymi cały czas niespodziankami. Nie wiem co się z tym robi, wiec na razie jestem w czasie teraźniejszym, co jak wiadomo - zdarza mi się bardzo rzadko. Kręcimy film, piszemy książkę. Wracam na plan.

Komedowa

2009-08-23T18:23:00.005+02:00

Klub Studentów Wybrzeża Żak, lata 60., kawiarnia jazzowa w ogrodzie. Na zdjęciu Zofia Komedowa. Fot. Włodzimierz Martin [jedno ze zdjęć eksponowanych na wystawie "W stronę jazzu", Gdańska Galeria Fotografii MNG 2005.]

Zakopane, 1959. Najsłynniejsze zdjęcie Krzysztofa i Zofii Komedów, moje ulubione - autor Wojciech Plewiński

Krzysztof Komeda, Ustronie Morskie 1951 - Archiwum Zofii Komedowej-Trzcińskiej

Przegladam zdjęcia Komedowej, bo jak teraz inaczej. Siedze w Sopocie, pociąg Monciak-Krupówki pędzi sobie gdzieś tam. Komedowa to jakiś nieszczesny wzrorzec chyba, gdzies to się musialo w mozgu mi zaplątac jakoś... Uwielbiam.
I wszedzie szukam tego Gdańska jak z "Do widzenia , do jutra", tego slońca jak ze zdjęć; Sopotu z historii kryminalnych lat '80 i tylko nie tego, co teraz, bo prawie nie da sie patrzeć.

Dobra recenzja

2009-08-23T18:14:00.001+02:00

uwielbiam. Taka, która potrafi Ci powiedzieć nierzadko więcej niz film niż ksiązka. Sztuka coś takiego napisać, skonsensować. I jeszcze pokazac kawałek siebie. Cudowna recenzja. Przysuneła Miłosza bardzo, bardzo blisko.

Cytuje za Gazetą w całosci, bo warto.... Nawet jak sie nie kocha Milosza

2009-08-23T18:12:00.001+02:00

W telewizji pokażą film o Miłoszu

Donata Subbotko

2009-08-13, ostatnia aktualizacja 2009-08-13 19:49

"Czarodziejska góra. Amerykański portret Czesława Miłosza" reż. Maria Zmarz-Koczanowicz - 14 sierpnia, TVP Kultura, godz. 12

Fot. Michał Mutor / AG

Czesław Miłosz

Kiedy w 1972 r. Josif Brodski wygnany z ZSRR przyjechał do Stanów Zjednoczonych, zapytano go, jaki jest jego zdaniem największy poeta amerykański. Odpowiedział: na pewno go nie znacie, nazywa się Czesław Miłosz. Wtedy tylko parę osób kojarzyło, o kim mówi. Ameryka nie wiedziała, że gości jednego z najwybitniejszych poetów XX wieku. Miłosz znany był tam jedynie jako tłumacz polskiej poezji powojennej, głównie Zbigniewa Herberta, oraz profesor literatury słowiańskiej na Uniwersytecie Kalifornijskim w Berkeley. Film dokumentalny Marii Zmarz-Koczanowicz z 2000 r. opisuje Miłosza w Ameryce, która stała się z przymusu drugą ojczyzną poety. Opowieść snują jego bliscy (żona Carol i wnuczka Erin Gilbert), przyjaciele (m.in. Robert Hass), amerykańscy pisarze (m.in. Susan Sontag), krytycy literaccy i amerykańscy studenci noblisty. O sobie w Kalifornii opowiada także on sam, chwilami sięgając do swoich wierszy.

Po raz pierwszy pojechał do Ameryki tuż po wojnie w 1946 r., kiedy kontrastujący ze zburzoną Warszawą widok drapaczy chmur "obraził go osobiście". Znalazł się tam w roli attaché w polskiej ambasadzie. Trzy lata później postanowił zerwać z komunizmem i wrócił do kraju. Choć mógł w Stanach zostać na zawsze, uważał, że nie ma tam co robić jako ten, który pisze po polsku. A potem to Ameryka Miłosza nie chciała. Kiedy w 1950 r. biedował we Francji i starał się o powrót do Stanów, odmawiano mu wizy, bo pojawiały się donosy, że jest sowieckim szpiegiem. "Będziecie żałować, bo on kiedyś dostanie Nagrodę Nobla!" - krzyczała wówczas w Departamencie Stanu pierwsza żona Miłosza Janka, jak sam wspominał w swoim "Abecadle".

10 lat później - już po zdobyciu sławy "pisarza politycznego" publikacją "Zniewolonego umysłu" - Ameryka sama go zaprosiła, aby wykładał w Berkeley, gdzie po otrzymaniu profesury osiadł na dobre. Mieszkał na swojej czarodziejskiej górze - w małym domku z ogrodem na wzgórzu Grizzly Peak, pijąc burbon co wieczór przed telewizorem, sporą część amerykańskiego życia wiodąc w "pijackim zwidzie", jak stwierdził w filmie Zmarz-Koczanowicz. Wyobcowany i samotny (sam do siebie słał listy), a jednak w komfortowych warunkach. Pierwsza książka z jego wierszami wyszła w Ameryce dopiero w 1973 r. - kiedy już znudziło go bycie "tłumaczem Herberta" i zaczął przekładać także swoją poezję. Z czasem Miłosz stał się "amerykańskim poetą", co po latach zwątpienia było dla niego przyjemne.

Nagroda Nobla (1980) dała mu swobodę - nie musiał już tłumaczyć Amerykanom, że jest poetą z Polski. Jego znajomy Leonard Nathan, poeta i tłumacz, wspomina, że kiedy Miłosz dostał Nobla, "New York Times" zadzwonił do niego z pytaniem, jakie ten wielki poeta ma hobby. Odparł, że poeci nie mają hobby, tylko obsesje, i że pan Czesław tłumaczy Stary Testament na język polski, na co po drugiej stronie słuchawki zapadła śmiertelna cisza. Może tak zresztą Miłosz chciałby być zapamiętany. Przecież na pytanie Aleksandra Fiuta w "Czesława Miłosza autoportrecie przekornym", jaki obraz siebie byłby mu najbliższy, odpowiadał, że najlepiej by się czuł, "gdyby to był obraz poety hermetycznego, który siedzi w pantoflach i tłumaczy Biblię". Bywał zadziwiony, że uchodzi za myśliciela, a wizerunek jego jako moralisty wydawał mu się humorystyczny. "Ja całe życie się dziwię. Dziwię się, jak układa się moje życie. Nie mogę tego zrozumieć. Same dziwne rzeczy" - mówi Miłosz w filmie. Robert Hass z kolei wspomina, że nigdy nie widział Miłosza tak szczęśliwego jak wtedy, gdy studiował znalezioną w antykwariacie polską książkę z ilustracjami bielizny z przełomu XIX i XX w. Opowiada także, jak kiedyś zastał Miłosza uczącego się litewskiego. Zapytany, dlaczego uczy się akurat tego języka, poeta odpowiedział, że "może to będzie język w niebie".

Oczywiście, wszystkie biografie są fałszywe - mawiał Miłosz, ale film Marii Zmarz-Koczanowicz na podstawie scenariusza literaturoznawcy Andrzeja Franaszka i wydawcy Jerzego Illga świetnie rysuje amerykański portret poety, który nigdy "nie zadomowił się w tamtejszej roślinności". I choć jeździł na coroczny przylot jaskółek nad Zatokę San Francisco, to tęsknił do dębów, lip i buków, a jego depresje gasił zawsze dobry humor żony Carol.

Chwilowo jestem głęboko zraniony.

2009-08-21T19:24:00.000+02:00

Porywający wywiad z Tymonem Tymańskim - Nie złożymy ciała z trupa. Podobnie nie da się zanalizować przyczyny rozpadu miłości. - w UWAGA - Gali...

Dzień wojska polskiego

2009-08-15T21:02:00.002+02:00

Zadzwoniłam do domu, bo chciałam złożyć domowej wersji doktora House życzenia z okazji Dnia Wojska Polskiego (Jerzy był lekarzem wojskowym, skończył WAM). Odebrała mama, powiedziala, ze ojciec jest na dyżurze, ale że rano mieli przygodę... Podobno ojciec długo ubierał się do pracy, mama w tym czasie słuchała Trójki - a tam słuchacze dzwonią i opowiadają co zrobią dziś, w to święto: że na pielgrzymkę idą, że msza, że urlop, ze MB Zielnej to cośtam ... Ojciec wrocił do kuchni jakiś przyczajony. Kiedy w końcu wyszedł z domu mama usłyszała w radio jego glos "a ja właśnie zakladam koszulkę z Jimim Hendrixem i podarte dżinsy i idę na dyżur lekarski. Bo jest rocznica Woodstock!" i puścili mu podobno ktorąś z rzeczy Jimiego. No.

Schadenfreude jako motyw przewodni

2009-08-10T15:52:00.001+02:00

schadenfreude miało dla mnie również zawsze taki inny aspekt, że się cieszysz w sytuacji czy z sytuacji, która innych by nie cieszyła, a wręcz odwrotnie. Ale chyba na to się mówi masochiści. Hmm...

KD, Danke!

Wklejamy prezenty

2009-08-10T13:43:00.001+02:00

że to zwalczamy tym

Bonjour tristesse

2009-08-10T11:53:00.002+02:00

Przyszło zupelnie nagle. A możę wróciło?
Moze ja wróciłam?

Po miesiącu ze stanem szczytowym - kiedy naładowana słońcem nie czułam ani złych uczuć, ani euforycznie dobrych - poczułam dziś rano COŚ. Coś jako pierwsze zaczęło boleć w gardle, porem w brzuchu , potem przeksztalciło się w poczucie samotności, lęk, zadyszkę. A ja - już umęczona tym, ze nic nie jest głębsze, ze wszystko jest ok, że czuje się jak na ciagłym cjaju lub w moim wewnętrznym stanie Kalifornia - poczułam się szczęśliwa. Już wiem, że nie będe wszystkiego przyjmowac ze spokojem, że czas nie bedzie elastyczny, że ludzie będą budzić moje emocje. Wróci zazdrość i ból - tęsknilam juz za nimi. Shopping mall z zadowoleniami powierzchownymi i opalona skóra miną. I jakby na pottwierdzenie tego - wszystko zaczyna świecić innymi literami: plan kinoteatru Uciecha na nastepne dni (Pora umierać / Moje życie beze mnie / Opowieści o zwyczajnym szaleństwie) cytaty z "Sierpnia" ("W lipcu ojciec mój wyjeżdzal do wód i zostawiał mnie z matką i starszym bratem na pastwę białych od żaru i oszałamiających dni letnich. Wertowaliśmy, odurzeni światłem, w tej wielkiej księdze wakacji, której wszystkie karty pałały od blasku i miały na dnie slodki do omdlenia miąższ zlotych gruszek") które sa już no more, bo blask - i to chyba najważniejsze i to chyba powód mojego powrotu - zamienił sie w słońce wrześniowe, temperatura przeszła w chłód. Zacznie się wrzesień

bedzie bardziej pod Czechowa. A ja będe próbowała nie przestraszyc sie tego, ze to juz teraz, że czuję jesień i że nie da się tego zakląć czarami z dzieciństwa - zwykłym sniadaniem z bułki z żóltym serem, bo przecież pomidory też nie mają juz racji bytu...

Cały dzień z życiem Filipa Zawady

2009-08-02T19:34:00.002+02:00

którego wszyscy znają a ja jeszcze nie. Nie mogłam przestać.
Oczywiście do czasu kiedy znajomy nieznajomy nie zaczął mnie nękać na FB czy na pewno jestem lesbijką. Dla niego mam jedną odpowiedź: NA PEWNO.

stronnictwo kobiet których się nie kocha do szaleństwa bo mają mózgi

2009-08-02T15:22:00.002+02:00

welcomes newcomers

W srodku rozmyslań o Thai-girls kontra ti-gers (nic fajnego)

2009-08-02T10:26:00.000+02:00

Głupi film, cudowna rozmowa

2009-08-01T19:18:00.001+02:00

KATHLEEN: My business is in trouble. My mother would have something wise to say.

JOE: I'm a brilliant businessman. It's what I do best. What's your business?

KATHLEEN: No specifics, remember?

JOE: Minus specifics, it's hard to help. Except to say, go to the mattresses.

KATHLEEN: What?

JOE: It's from The Godfather. It means you have to go to war.

KATHLEEN: The Godfather? What is it with men and The Godfather?

JOE: The Godfather is the I Ching. The Godfather is the sum of all wisdom. The Godfather is the answer to any question. What should I pack for my summer vacation? "Leave the gun, take the cannoli." What day of the week is it? "Maunday, Tuesday, Thursday, Wednesday." And the answer to your question is "Go to the mattresses."

You're at war. "It's not personal, it's business. It's not personal it's business." Recite that to yourself every time you feel you're losing your nerve. I know you worry about being brave, this is your chance. Fight. Fight to the death.

Zmienia się mapa

2009-07-31T17:27:00.003+02:00

kiedy o niej myślę. Przeskoczyły układy. Znajduję się w innym czasie swoim własnym. Momenty hajpu pojawiły się nagle, nie pamiętałam nawet jak to jest. Wokoło wszyscy gmatwają jak mogą. A ja myslę tylko o tym, ze nie umiem znaleźć sposobu , żeby czytac książki i oglądać filmy. Słuchac muzyki. Czytam w podróży. I znów to samo.

Pomidory po prowansalsku i tabulleh?

Kiedy zimową nocą iGod

2009-07-31T17:21:00.002+02:00

Najlepsze blogi według Przekroju i iGod:

igod.tumblr.com
Czajnik vs. toster. Autoportret nakreślony poprzez gust. Piosenka do odsłuchania. Filmik do obejrzenia. Mixtape kanadyjskiego didżeja do ściągnięcia. Kadr z serialu. Czyjś obraz. Do tego złote myśli: „Mam dość lekarzy przepisujących mi leki bez fajnych efektów ubocznych!”, i ważkie pytania: „Zastanawialiście się kiedyś, jaki kolor mają siniaki u smerfów?”. Wszystkie notki na jeden szybki gryz. Nie wiemy, kto za tym stoi, i nie interesuje nas to.

jeszcze Bart, Beata Łyżwa, flaneria....

a mnie coraz ciężej. myślę nawet o kupieniu sobie ajfona, ale nie wyszłabym wtedy chyba z facebooka, całymi dniami śledzę... z resztą to taki ogólny trend w moich neuronach. jak nie oddycham wczuwając się w historię nieznajomych pokoi to podsluchuję was jak rozmawiacie w ogródku w Miejscu.

i łatwiiej mi wyjechać z domu , niż w nim posprzątać, czy to nie symptomatyczne? czas zmienić gniazdo? trafić na inną pólkę?

Beyond History nominowana do tytułu najlepszej ksiązki fotograficznej w Arles

2009-07-12T21:27:00.004+02:00

SMS w nocy

Babz, you know our book was nominated for da best book of da year! Not winner, but but incredible you know! Finalist! I am so happy! Yeah! Love!

Vince by Olivier Thebaud

Mam nadzieję, ze w sierpniu przygotujemy z V.D. nową ksiązkę... Lecę do Bru?

Bardzo brudne stopy

2009-07-12T21:19:00.002+02:00

Czasami robię - robiąc jednocześnie superrozsądne rzeczy - jedną niezbyt mądrą i hopla. Patrze na swoje stopy - takie nie do domycia nawet "pasztetem z migdałów" i zastanawiam sie czemu w podróży do Arles nie wzięłam pod uwagę Londynu :) Jednoczesnie są one koloru koziego sera na targu w Arles, który jedliśmy z bagietką, i swieżymi figami, melonem i oliwkami z beczki... :))) w pełnym slońcu.
Gdzieś jest z tego wyjazdu mnóstwo zdjęć, w glowie jeszcze nie poukladane, jeszcze spię wewnetrznie, jeszcze dusza nie dojechała do mnie , jak mówią Rosjanie i my.

Chaos z czasem/zadaniowością.

2009-07-05T09:47:00.002+02:00

Dawno tak nie zawieszałam się. Czas w domu wykorzystuje na prace, czas tu na włóczenie się, lub kanapę z Wallanderem. Zaangażowanie w innych ludzi, emocje buzują pod skorupką. Chodze z mam po miescie i jest mi dobrze. Śpie w mieszkaniu brata - wakacje we własnym mieście. Powietrze pachnie tak jak w dzieciństwie - stąd wydaje mi sie, ze nalezy mi sie juz lipiec, że gdzie jest autobus przez wsie i morze trochę. W zamian - chaos uczuciowy innych, nasza srodowiskowa telenowela toczy sie dalej.

I stosunek napisać do pojechać zaburzony. Stąd niepokój.

Zakochana w tym zdjęciu.

2009-07-05T09:42:00.002+02:00

Od tak dawna wznosiłam życzenia, żeby ktoś z tym budynkiem ćos zrobił.
I proszę. Mamy WARSZAWA POWIŚLE. Czy ja kiedyś mogę w życiu zrobić coś tak fajnego? :)))

The Tempest

2009-06-24T22:16:00.003+02:00

O ile o 3:20 wczorajszej nocy pojawił sie przede mną Prospero, o tyle juz dzis zdmuchnął go Ariel. Puk, Mnemosyne? Burza, która obudziła mnie nad ranem przyniosła nieoczekiwana czystośc umyslu. Nie dośc, ze jednoczesnie z piorunami slychać było spiew ptaków - co dawalo wrażenie raczej postmodernistycznej, lub po prostu prowincjonalnej opery, gdzie obsługa techniczna zapomniala wyłaczyc jedne z efektów dźwiękowych zmieniając sztukę w wodewil - co przynosilao niezwykłą radość. Moreover, nagle zdałam sobie sprawe z jednej rzeczy: że poczucie bycia w domu polega między innymi na tym, że wiem dokladnie jak będzie brzmiał deszcz splywający po rynnie. I o ile mam to szczęscie, ze rynna nie zmieniła się i nie zmieni się szybko - to moje poczucie tożsamości (za dużo powiedziane, idiotycznie, moze bezpieczeństwa? nieeeeeeee.... ) albo po prostu ja składam sie z tej rynny. Paralelnie - przejeżdzaliśmy z ojcem koło jednostki wojskowej i z daleka zobaczyłam szlaban - wyznaczający wjazd na teren. W jednym momencie przypomniał mi sie magiczny moment unoszenia sie belki, jednak to, co nastąpiło później bylo juz niespodziewane: przypomniał mi sie beton z którego zrobione były schodki, i krok mojego ojca w obszernych, polowych butach ze sprzączkami - ich dudnienie i dzwonienie. Zwinięta w rulon "Polska Zbrojna" czy "Żołnierz Polski" w szafeczce z kwadratowych przegródek. Jestem w tym wszystkimi zmysłami. Droga do ambulatorium i miejsce z rydzami.

Sentymentalizm to nasza choroba rodzinna. Moze nie czulostkowośc, ale głeboka choroba przywiązywania znaczenia do wspomnień. L dzwoni w środku nocy pytając o tekst piosenki, bo to czy pamiętam jest superistotne dla tego kim jest. M przebąkuje cos niewyraźnie pod nosem, ale widać, że trudno mu sie zapomina. Ojciec - lepiej nie mówić.

I we wszystkim tym jest podobno kotwica i ostoja i spokój i tożsamość. Klopoty zaczynają się, kiedy wspomnienie zostaje nam odebrane, zmodyfikowane w czasie teraźniejszym. Ja mam wtedy przybrać postać fundamentalistki i zacząć zabijać. Za wspomnienia, za życie moje , bo przecież jestem przeszłością. W swoim tekscie o "Czwartej siostrze" Głowacki (flinta we flincie?)podpowiada: "W końcu XIX wieku Czechow napisał, że Rosjanie kochają przeszłość, nienawidzą teraźniejszości i boją się przyszłości tak bardzo, że nie zauważają, kiedy przyszłość staje się teraźniejszością, której nienawidzą, a chwilę później przeszłością, za którą tęsknią. " - w tym sensie bywamy Rosjanami. Blokujemy uczucia w teraźniejszości, będziemy mieć moze na nie jeszcze kiedyś czas, na pewno - kochaliśmy sie w przeszłości.

Nie umiem sciągnąć etykietki "moje" z miejsca mi bardzo bliskiego. Nie umiem zakryć obrusem, zasłonic obrazem, zobaczyć przy moim zlewie kogos innego bez ukłucia (a moze umiem tylko jeszcze na to sie nie odważę? moze po prostu "wolę nie" i to jest who I am? kurczowo sie tego więc trzymam znów bojac sie stracić siebie? czy "starą siebie"?) nie wkurzyc sie, ze do tego dzbanka trzeba mieć szacunek, a ryba nad drzwiami ma swoją historię. Moją. Też.

Niech inni wiec będa sobie Lost (opartych podobno na "Burzy" Szekspira) czy bawią w Śnie Nocy Letniej - mojej ukochanej absolutnie. Nie ma tak łatwo z ta rosyjską duszą, zostane sobie Fairy Queen na odległość.

Swoja drogą - wielki szlaban jako magdalenka?

I tak chodzę

2009-06-24T18:39:00.002+02:00

najpierw się kłócę, potem kończę książkę, irytuje mnie, wiec zaczynam szukacćnowej lektury. Miotam się, znajduję. Głupia. Kierkegaarda.

"Niekiedy napotykamy nowele, w których osoby reprezentują przeciwne poglądy. Lubi się to kończyć tak, że jedna drugą przekonuje. Czyli zamiast argumentami na rzecz danego poglądu, czytelnik zostaje wzbogacony o historyczny fakt, ze ktoś kogoś przekonał. Uważam to za szczęście, ze niniejsze zapiski nie dają wyjaśnienia w tym sensie" (ALBO-ALBO).

Potem brnę przez Walsera ("kryzys mężczyzn po czterdziestce wtloczonych w ramy konkurencji") do opowiadań Kundery i zastanawiam się, czemu jestem coraz bardziej zdenerwowana ( "Na co czekasz? Rozbieraj się!") i dochodzi do mnie powoli, ze chyba potrzebuję innej energii. Zaczynam przeszukiwac pólki w domu rodzinnym w poszukiwaniu pisarek.

Mało. Zaskakująco. Znajduje w końcu własną Tokarczuk, "Biegunów" i postanawiam zastosować metode wróżenia z Biblii (lub z "Gry w klasy" jak kto woli). I natrafiam najpierw na "komplet": opis samolotu rozpustników ("mikroilości spermy w pępku") a potem na rozdział: "Cecha pielgrzyma".

"Pewien dawny znajomy powiedzial mi, że nie lubi podrózowac sam. Chodzi o to, ze kiedy zobaczy coś niezwykłego, nowego, pieknego, tak bardzo chce się tym podzielić z kimś drugim, ze czuje się nieszczęśliwy, gdy nie ma z kim.
Wedlug mnie nie nadaje się na pielgrzyma"

Może po to to wszystko? Zebym wiedziała jak? Zasypiam po ostatnim słowie jak dziecko.

Piorę

2009-06-16T09:57:00.000+02:00

Nie wiem czy wolno mi to przeklejać

2009-06-08T20:48:00.002+02:00

ale jednak to zrobię. Bo to jedno z nasprawniejszych , jakie ostatnio. Kryminał krakowski wspina sie na kolejne poziomy i przekracza kolejne granice. Kpina z Miłoszewskiego, Krajewskiego... Kto wie?

Ulubiona scena erotyczna tu:

Półokrągłe obiekty rozgorączkowania jak rtęć w próbówce biegały raz prawo, raz w lewo. Obserwował tak dobrze znane podwójne zmarszczki pod każdą z nich. Usta ledwo nadążały próbując trafić w w najcieplejsze szczytowe fragmenty tych niezidentyfikowanych obiektów wzrostu ciśnienia, , na które kiedyś dal się poderwać. Kryniczanka już dawno waliła mu w oczy, więc stracił cierpliwość i zaczął zdzierać siatkowe pokrycie dolnej części ciała. Wciąż nie podnosząc głowy jeździł nosem po skórze żywej kpiny w poszukiwaniu zapachów, co chwila wpadając w bardziej wklęsły niż zwykle w przypadku damskim, środek brzucha. Najpierw jednak musiał odsłonić dodatki. Zupełnie przypadkiem osłona dodatków pękła na szwie, ale teraz już nikt się tym nie przejmował. Wcześniej nim do dodatków dostał się jednak do znanego świetnie pieprzyka w pachwinie, który za każdym razem oglądał jak najrzadszy na świecie egzemplarz znaczka brytyjskiej poczty. Dalej była już tylko brytyjska królowa, bo polskiej już dziś nie było, a określenie jej madonną jasnogórską zepsułoby sytuację bardziej niż telefon od Poczwarskiego. Królowa ubrana w całe mnóstwo brązowych skrawków norek, które niestety nie były zbyt delikatne, ale w tej sytuacji działały jak najbardziej zachęcająco. Dalej było już gorąco. Po kilku sekundach, dalej było też i słono i mokro. Dalej było już pornograficznie i białkowo. Dalej spadl z krzesła pusty na szczęście kieliszek z Ikea, który jakimś cudem się nie zbił. Dalej żywa kpina wierzgnęła głośno (zarówno ze względu na stęk łóżka jak i na jęk żywej kpiny) spadając z podpierającej ją. Jednocześnie tętno krwi Fleischmanna zaczęło nadawać rytm wszystkiemu co się działo. Cały już zdrętwiały nie potrafił się powstrzymać, bo najpierw dłonie wzięły i jego, a potem zęby zaczęły oznaczać to co chciała cala reszta. Nie mógł się wstrzymywać, bo skończyłoby się żenująco; no może nie żenująco, ale nie tak jakby chciał. Wpięty jak w gniazdko pod napięciem 380 volt jeszcze bardziej stracił kontrolę nad tętnem. Głowa zaczęła mu podrygiwać jak wańka-wstańka, ostatecznie waląc najpierw w ścianę, a potem w krawędź łóżka. Potem już nie bardzo pamiętał. Nie wiedział, że głowa bardzo bolała. To był koniec zapasów energii na ten dzień.

Pornograficznie i białkowo. Zapamietać.

Aga cries in Prague

2009-06-08T19:10:00.008+02:00

ze zlości, zaangażowania, niemocy.

Zawsze mnie dziwi to, ze muszę wyjechać z Polski, żeby zobaczyć polską sztukę video (jak wieczorem zadzwonilam do Gutka i opowiedziałam mu o tym video, to on powiedział, że to video widział. W Londynie). Na wystawie monument transformace (monument of transformation) w Městská knihovna obejrzalam "Them" Artura Żmijewskiego oraz Yael Bartana "Mary Koszmary".

Pierwszy mnie tak potwornie rozbił, jednoczesnie angazowalam się i lapalm na tym, ze jak sie zaangazuje, to bedzie koniec, to zaczne należec do tego kraju, dokladnie tego, który zbudowal żmijewski, wpuszczajac do jednego hangaru cztery grupy: polskich Żydów, panie kościólkowe, jakichś narodowców od Szczerbca zakochanych w jednej Polsce katolickiej i grupe pod wezwaniem tolerancji. Nie wiiem czy umiem opowiedziec o tym co sie tam dzieje, ale kolejne odcinki Zimbardo pomieszane z naszym brakiem melting pot, a raczej polewką to chyba jakies okreslenie. Kiedy pisze te slowa zauważam dopiero, jak duzo jednak jest mocnych skrajnosci w kraju, w ktorym mieszkam, problem w tym, ze wydaje mi się, ze dychotomie nie są az tak duże, bo do wiekszości należą te poglady, których ja nie uważam za neutralne... Z drugiej strony, ktos "stamtąd" ma pewnie wrazenie, ze on/ona jest dyskryminowany/a... Tovideo i proba analizowania go powinno wejść do jakiegos kanonu szkolnego. Otwiera takie drzwi, do ktorych na codzien nie mamy dostępu, nad którymi wolimy sie nie zastanawiać. Siedziałm tam na krzesle, które oddała mi pani pilnujaca wystawy (sugerujac zebym już sie tak nie denerwowała) i myslałam jak bardzo daje sie wciagnąc w grę Żmijewskiego na codzień, jak za malo moze? I na ile video Żmijewskiego jest uniwersalne, co zrozumie z niego Czech, a co dopiero Francuz czy Amerykanin ...

Chyba nie do końca to wymowne, wstrzaśnięte, nie zmieszane. Totalnie zywe. Rozdzieranie szat, wyrzucanie przez okno (defenestracja w Pradze popularna...), calopalenie. Włacza mi sie patriotyzm, włacza mi sie tozsamość i chęć walki.

Drugie videao autentycznie doprowadzilo mnie do łkania. No bo jak inaczej?

Na pustym Stadionie Dziesięciolecia Sławek Sierakowski w okulatach vintage, białej koszuli i czerwonym krawacie wygłasza przemówienie:

"Żydzi! Rodacy! Ludzie! Luuudzieee!!!!!

To apel, ale nie apel poległych, tylko apel dla życia. Chcemy, aby do Polski wróciło 3 miliony Żydów i abyście znowu z nami zamieszkali. Potrzebujemy was! Prosimy, wróćcie!

Kiedy was zabrakło, cieszyliśmy się skrycie. Powtarzaliśmy: nareszcie jesteśmy sami we własnym domu. Polski Polak w Polsce, któremu nareszcie nikt nie przeszkadza. A ponieważ ciągle nie byliśmy szczęśliwi, czasem udawało nam się znaleźć jeszcze jakiegoś Żyda i wyprosić go z naszego kraju. Nawet, jak już było wiadomo, że nikogo z was nie ma, ciągle byli tacy, którzy was wyrzucali i wyrzucali. I co? Dziś ze znudzeniem patrzymy na nasze podobne do siebie twarze. Na ulicach wielkich miast wypatrujemy obcych i wsłuchujemy się w ich mowę. Tak, dziś już wiemy, że nie możemy żyć sami. Potrzebujemy innego, a nie ma innego bliższego nam niż wy! Przybywajcie! Ci sami lecz odmienieni. Zamieszkajmy razem. I bądźmy inni, ale niech jeden na drugiego ręki nie podnosi. I głosu niech nie podnosi."

... i tak dalej. Jak nie poczuć winy, smutku, jak nie przytaknąć, że "Dziś ze znudzeniem patrzymy na nasze podobne do siebie twarze." Rozdzierające. Budzi sie we mnie totalny społecznik, zaczynam widziec manipulacje historii, boli, ale jednoczesnie frapuje. Scenariusz supermocnego wystapienia to Kinga Dunin, znów chapeau bas.

Źle mi sie trochę wracało. Ale potem pomyślałam o czeskich nacjonalistach, popatrzyłam na twarze naćpanych, siedemnastoletnich Amerykanek w przedziale i zatęsknilam za eksperymentem spolecznym, jakim jest mój kraj.

Przerwy podobno nie robią dobrze. Przynajmniej blogom.

2009-06-07T20:08:00.003+02:00

Gubi się historia. Zaczyna się poczucie winy, że ktoś już napisał, ze czeka, ze przecież bylam w Pradze i tyle się działo i że co, tak zapomnieć samej? Zbiorę się, napiszę. Ale dziś podróż do Kielc, pośrednio, zeby zaglosować, gwałt na kubkach smakowych mojej mamy - czyli pierwsza jej wizyta w McDonalds i frytki... I całe dziecinstwo w obrazkach zza okna samochodu - jestem maksymalnie przywiązana do lasow mieszanych, ukształtowania terenu, na starośc zrobie się jak Kolski...
Zapachy, jaskółki, dęby i szerokie niebo. Truskawki. Czerwiec.

“…For Heaven only knows why one loves it so, how one sees it so, making it up, building it round one tumbling it, creating it every moment afresh,; but the veriest frumps, the most dejected of miseries sitting on doorsteps (drink their downfall) do the same; can’t be dealt with, she felt positive, by Acts of Parliament for that very reason: they love life. In people’s eyes, in the swing, tramp, and trudge; in the bellow and the uproar; the carriages, motor cars, omnibuses, vans, sandwich men shuffling and swinging; brass brands; barrel organs; in the triumph and the jingle and the strange high singing of some aeroplane overhead was what she loved; life; London; this moment of June.”

Potrzebuję go bardzo. To ubranie mojego kręgosłupa.

Partner w zbrodni czyli winda na szafot.

2009-05-31T11:01:00.003+02:00

Walcząc z sennością jem śniadanie, oglądam telewizje sniadaniową i mnie przesladuje zapamietywanie. Pamiętanie. Może to nasz polski Sinatra Wodecki o poranku tekstem Mlynarskiego

ale chyba nie. Chyba raczej światło, struktura poranka, rozważania na temat kawy czy nie, zasypiania/przysypiania, podroży chyba jutro o której nie pamietam. Wydaje mi się że mniej pamiętam w pojedynkę (WYDAJE MI SIĘ pisze się samo, naturalnie). Że brak partnera w zbrodni oznacza brak zbrodni. Że długie wieczory nie zapisują się, bo nie sa anegdotą. I przypominam sobie ostatni rok, pocztowki w kalejdoskopie i słowo "wydaje się" staje sie coraz bardziej widoczne w zdaniu.

Kiedys nie umiałam niczym sie cieszyc, dopoki się tym nie podzielilam. Artefakty tego zostałay do tej pory: przygotowane sobie fajne jedzenie nie smakuje mi w ogole, chyba, ze podziele sie z kimś. Nie dzwonię już w postsynchronie i nie opowiadam co się zdarzylo, albo co widziałam, albo jakie jest piekno, żeby je przeżyć. To na szczęście. Brak partnera w zbrodni w relacji zbrodni oznaczal, ze zbrodni nie było chyba, ze we freejazie, jakaś obłedna wyspa mnie. Nie było zachodów słońca, nie bylo muzeow i lata. Jakis taki spadek po domowym kolektywie trojga zrosniętych ze sobą rodzeństwa. Od paru dobrych miesięcy I walk alone, nawet jak pojawia sie ktos obok. Bardzo dziwne doswiadczenie. Zmienia sie pamięć. Przeszłość wspólną pamiętam inaczej, pewnie przez ciągłe odswieżenie z jednoczesną reprodukcją anegdoty czy wrażeniowego odczucia sytuacji. To co zdarzylo się mnie jest czymś innym. Wchodzi w w wieżę krążków ananasa, jedno na drugim w nieskończoność , buduje się na sobie, inaczej się kłączy. Tych wspomnien nie odswieżam tak często, sa tez inaczej zmysłowe. Nie skórnie i nie rodzinno ciepłokrwiście, nie sa kolektywne, nie maja kontynuacji w nastepnych takich samych, jak wydawało sie z tamtymi, ze będą tak ciagłe, ze stanowią kapitał reprodukujący się, produkujący miodową otoczkę ze zlego i dobrego ale chmurę ochronną.

Okres ochronny sie skończył, trzeba samemu hodować niejwiększy pęd fasoli na świecie i piąć sie po nim. Bo w windzie na szafot dobrze jest nawet jak jest źle gdy się rozkłada na dwóch. A w pędzie fasoli bywa kreska w tył i kreska w przód. Tesknie dziś za kłączem. Ono jest, lecz nie przy tym swietle. Nie wiem jak pomaga tu moja struktura czasu, archaizm jak prawie ze świętego Augustyna (istnieje tylko przeszlośc i przyszłośc, teraźniejszość nie istnieje) oraz moje przekonanie, ze w pewnym układzie, a raczej wielu - dobrze jest nawet jak jest źle (zawsze w to wierzylam, ale mój rozespany intelekt mówi, ze to Fromm, ucieczka od wolności) . Że inni tez tak mają słyszałam w refrenie piosenki, którą spróbuję znaleźć. I już. Straszna jest jednak swoja drogą :)

A ponieważ jest dziś dzień ulania się, to mi sie ulało. Pierdolony Program Drugi Polskiego Radia wyswietla mi bowiem w srodku nocy nazwę pewnej miejscowości na zielonym ekranie radia, pozostawiając mnie w nieutulonym wkurwieniu i absolutnym niezrozumieniu tego co jeszcze po takim czasie wystawia mnie na próbę i dlaczego naprawdę moim nadajnikiem nie może być "Kraków" tylko polski przyczółek Jamajki w którym mieszkają wieczni chłopcy.

Najlepsze życzenia, na nową, czystą, monogamiczną drogę życia.

2009-05-29T10:05:00.002+02:00

I tak dzisiaj to, choc ukryte:

bo wczoraj urodzinowo od Gutka w prezencie jazda Alfa Romeo katowicka autostradą i to:

w Katowicach nikt nie tańczy. Bez przesady, ale to była muzyka taneczna, chłopaki z Berlina i Nigerii, a nie nabożeństwo, jakby Miles zmartwychwstał.

Wiec chyba narobiliśmy z Gutkiem obciachu klubowi Hipnoza, ale w końcu wpisuje się to w obciach urodzinowy anyway.

PIS spot z pania Anią

2009-05-27T09:42:00.002+02:00

Oglądam i oglądam i strasznie się śmieję. Nie mogłam go znaleźć nigdzie w internecie, ale tu jest krotka historia... Pani Anna Cugier - Kotka, tajna broń PiS, która mruga, kiedy mówi kluczowe zdanie spotu!!! Specjaliści z Lie to me by jej tego nie przepuścili...

Wojna polsko-ruska

2009-05-27T09:25:00.002+02:00

a tak się balam, ze będzie źle. Spodziewalam się rodzinnej tendencji reżysera, obawiałam udziału smaej autorki. I jest bardzo dobrze. Sa tam takie momenty, które potrafią sprawić, ze słabe momenty zapomniałam, a zdarza się to mi bardzo rzadko. Brawura. Świetni aktorzy, przerośniece mięsnie Szyca czasem robią całą scenę... Ubrane w plaszczyk z fiuterkiem, nago na balkonie polskiego Visteria Lane (gdzie to jest????). Absolutnie stworzona do takich roli, memblajaca, superzmysłowa Roma Gąsiorowska ( dla mnie to jest wspolczesna polskaBrigitte Bardot, ale taka streetwise, znam z resztą jej działania z Cecko i generalnie szacunek) no i obłedna Sonia Bohosiewicz w błekitnych dżinsikach, która wciąga barszcz zamiast spida.

Taki film który cie wyładowuje. Oni za mnie wciągnęli to wszystko, za mnie się pobili, za mnie Silny wali glowa w mur. Ten film powinien byc w pakiecie z Real Foto Dlugosza, jako manual do Polski.

No i absolutnie idealna scena monologu Gąsiorowskiej. Slide. Tak sie otworzyło. Ja.

I w która teraz stronę? :)

2009-05-26T09:20:00.002+02:00

Mam,
dzięki za naście smsów urodzinowych
(mój ulubiony "aga wyskoczyła z brzucha a muza wskoczyła do głowy"), szczególnie te puste o północy były wzruszające. Lubię, ze mamy te dwa dni tak kombinowane, że ja się pojawiam i ty obchodzisz, w sumie twoja zasługa, twoja decyzja i twoje geny - krzywe zęby i niebieskie oczy.

no

2009-05-25T00:18:00.000+02:00

...

2009-05-24T23:49:00.002+02:00

Wróciłam do doomu i trafilam na piosenke, która kiedyś mialam jeszcze na kasecie, z filmu, który chiałam kiedys obejrzec, ale poniewaz nie sciagalismy wtedy jeszcze filmów, a nowosci nie trafialy do wypozyczalni, nie było na to długo szans:

Dzień jak przeddzień. Ryjowka aksamitna i agresywna. French toasty z truskawkami, film o słoniu w łonie matki, ogladanie penisa slonia, wiadomośc, ze jadra doroslego to 6 kg. Praca, fb, kawa w dresie w Miejscu, antena do radia nie pasuje, M daje mi kartę pamięci do aparatu. Koszyk i obcasy, obiad u Hindusa z Du i MLi obłedne smaki i ciepło śmiechu i nie ide na panel warszawskich przyjaciól, bitter z truskawkami, limonka i IT Crowd oraz Big Bang Theory, potem mały czerwony samochód i obłedne orgazmy - dziesiecu facetów w Tentecie Brotzmana. Fale tak i fale nie. I obłęd. Czerwony samochód i Rekawka : nie ma koktailu z awokado, ale jest z lodów, jest szarlotka z przyjaciólmi pod latarnią, przechodzi pittbull i jamnik, a moje dwie kolezanki się zakochały i wydzwaniaja do mnie szczęsliwe... Lubię cudze szczęście. Mocniej się trzyma niż moje :)

Micchał Janica lubi ludzi, którzy mieszkają w promieniu 5 minut od jego coffe place.

2009-05-24T14:01:00.003+02:00

może wtedy spokojnie zrobić u niech zaliczenie, however it may sound.
Z Lynchem dzieli nas chyba wszystko, od tego się zaczęło :) No i nowojorska torebka z Pylones...

Cały czas rozgryzam nowe słowo ENTERPRENEUR

2009-05-22T13:22:00.000+02:00

Ulubiony gatunek filmowy

2009-05-21T18:18:00.002+02:00

czyli sushi camera. Przypomniał mi o nim Nogaś, co nadaje z Tokio na FB. Iroiro arigatou gozaimashita!

Mój ulubiony:

I inne:

Nie moge sie doczekać...

2009-05-21T11:42:00.001+02:00

Feeeling like ... Dita Pepe

2009-05-20T12:37:00.006+02:00

Spotykam, czuje zapach, widzę ruch, kolor skarpetek, widzę żebra i kolor włosów, nakładam sobie historie moje i czyjeś, dodaje trochę filmów, ale przede wszystkim doświadczenie, które się jakoś tak zebrało i nagle wiem: ty bedziesz miał problem ,z ę nie mam tego albumu, ty bedziesz spał za długo, ty będziesz lubił podejrzane materiały, z toba niegdy nie spotkam sie po raz drugi. Dla każdego powinnam: palić nie palić, zrobić porządek w kolorach swetrów, rozmrozić lodówke, zabałaganić. Rozpiąć lub spiąć.

Great expectations. It's not gonna kill me anymore :)

A zdjęcia oczywiście Dity PEPE. Ulibiony projekt, chyba "Gry wizualne"

Fly me to the moon

2009-05-19T22:59:00.000+02:00

piosenka Agi i mamy.
Dziś ma inny adres.

Delicious

2009-05-19T21:20:00.001+02:00

czyli mój weekend w skrócie.

Home and dry

2009-05-19T20:10:00.007+02:00

Za oknem niebo się przeciera, i słychać Bolero od mojej nowej sąsiadki, która potrafi zacząć dzień od słuchania Merdith Monk, lub od śpiewania Schuberta (czy ja tu widze jakieś tropy?) a ja nie mogę przestać nucić pod skórą tej piosenki.

Zwróćcie uwage na video. To Tillmans. W niedziele mialam niezwykłą przyjemnośc ogladac film o nim, gdzie pokazana jest scena powstawania tego teledysku. Podjarany Tillmans kupuje sobie kamerę i nastepnego dnia (komentując, ze zawsze cos tam chiał filmowac, i ze to juz któras kamera, ae w sumie nigdy się nie udawało...) udaje sie na plan, aby nakręcić video z Pet Shop Boys. Nie wiem, czy kiedykolwiek będe w stanie zapomniec sceny kiedy Tillmans i jego asystent ogladaja, rozłozeni na kanapach efekty swojej pracy. "Czemu to tak źle wyglada?" - zastawnawia się artysta, który wlasnie wczoraj kupił kamerę. Cudowne momenty. Dawno nie spotkałam sie juz z tak słodka postacią, kims kogo chiałaoby sie zabrac ze soba w rzeczywistośc, zaprzyjaźnić, obserwować, byc obok.

Glany, bojówki, rozciagniety pomarańczowy sweter. W uroczym facecie o solidnym imieniu Wolfgang (brzmi jak Wagner {w ujeciu Woody Allena}, ale przecież to sami szaleńcy: Mozart, nasz znajomy Wolfgang Zurborn {nie oducze sie nigdy tego "nasz"} , który - masywny, przypominajacy Macieja Nowaka - przetańcowuje w transie całe noce na wszelkich festiwalach fotograficznych na świecie...) mozna sie zatopić. Sceny kiedy podlewa kwiaty, układa martwe natury (a nikt ich na świecie tak nie uklada jak on), rozkłada się na kanapie i cały czas podśmiechuje sie charakterystycznie - mogą stac sie czyjąś wskazówką "jak żyć". Otwierając wystawy w Tate Britan czy Guggenheim Muzeum Tillmans ani chwili nie traci swej osobowości rave'owego chłopca. Tak, poszliśmy do tej restauracji - mowi przez telefon - i to ostatnia rzecz, ktorą pamietam z tego wieczoru. Obudziłem się sam. Jesli chesz wiedziec nie poszedłem do łozka sam, ale na pewno obudziłem sie sam. Kac, praca, metro.

I rozczulajace sceny, kiedy po nieudanym pierszym podejściu do teledysku po prostu idzie do metra i zaczyna kręcic myszy. Opowiada pozniej o co chodzi w tej historii. Zaskoczenie, kiedy zobaczyłam, ze faktycznie teledysk został zaakceprowany przez muzyków, było porownywalne tylko z tym, które towarzyszyło momentowi odkrycia, ze zrobił on też przedziwny teledysk do mojej ulubionej piosenki Goldfrapp

filmowej do granic, gdzieś pomiedzy Bondem a Twin Peax, leniwie sączącej sie do ucha... I te szklanki!

No a w filmie o Tillmansie te momenty, kiedy chodzi i podśpiewuje "Oh tonight, I miss you"...

So my baby's on the road
Doing business, selling loads
Charming everyone there
With the sweetest smile

Oh tonight
I miss you
Oh tonight
I wish you
Could be here with me
But I won't see you
'Til you've made it back again

Home and dry
Home and dry

There's a plane at JFK
To fly you back from far away
All those dark and frantic
Transatlantic miles

Oh tonight
I miss you
Oh tonight
I wish you
Could be here with me
But I won't see you
'Til you've made it back again

Home and dry
Home and dry

Far away
Through night and day
You fly long haul tonight
Come to me
You know I'll be here
When you call tonight

Oh tonight
I miss you
Oh tonight
I wish you
Could be here with me
But I won't see you
'Til you've made it back again

Home and dry
Home and dry

Takie to rave'owe życie - jak mi powiedział kiedyś Kuba Dąbrowski.

(jak patrze na jego superduńską twarz to mi sie zawsze przypomina, dlaczego nie ufam Von Trierowi)

No i jeszcze

2009-05-14T19:41:00.000+02:00

chyba zostanę redakcją krakowskiego Aktivista :)

Holzemer Lynch

2009-05-14T19:37:00.002+02:00

Trochę służbowo:
Reiner Holzemer - reżyser filmu o Williamie Egglestonie, który pokażemy na festiwalu w niedzielę 17 maja - przywiezie prezent-niespodziankę: swój najnowszy film o fascynacji fotografią Davida Lyncha. Po projekcji dyskusję z reżyserem poprowadzę ja, Kozak Agnieszka. Mam nadzieję, ze udźwignę, że zdołam :)

krótkometrażowy film Reinera Holzemera
The David Lynch of Photography
18 minut, format 16:9, PAL, maj 2009

W kwietniu 2009 roku David Lynch przyjechał do Monachium obejrzeć ekspozycję w Galery Pfefferle zatytułowaną William Eggleston / David Lynch. Po raz pierwszy prace obu artystów pokazano na jednej wystawie. Porfolio Egglestona z lat siedemdziesiątych prezentowano wspólnie z fotografiami Davida Lyncha zrobionymi w Polsce w latach osiemdziesiątych.

Reiner Holzemer i David Lynch odbyli dwugodzinne spotkanie. Na nakręcenie filmu mieli tylko 50 minut, zaraz potem amerykański reżyser wyjechał do Paryża.